Bölüm 155

—Miyuki’nin Bakış Açısı—

Ölemeyen, özür dileyemeyen, sadece kaderinin belirlenmesini bekleyen. Artık hiçbir yerde kurtuluş yoktu. Kendi mutluluğunu kendisi yok etmişti. Evde kimse yoktu. Yalnızlık kalbini istila etti. Umutsuzluğa kapıldı, bu acıdan bile kaçamadı.

Bu onun hatasıydı, bu yüzden yapabileceği hiçbir şey yoktu. Kalbi umutsuzlukla ezilmişti sadece.

Odasına kapandı ve öylesine etrafına bakındı. Mutlu geçmişinin kalıntıları şimdi kalbini silahlar gibi delip geçiyordu.

Odası Eiji ile olan pek çok anıyı barındırıyordu.

Eiji ile oynadığı oyun kağıtları.
Birlikte çekildikleri ilk fotoğraf kulübesi resimleri.
Okula giriş törenlerinde, mezuniyet törenlerinde ve okul gezilerinde birlikte çektirdikleri pek çok fotoğraf.
Sevgili olduktan sonra birbirlerine verdikleri Noel hediyeleri.
Beyaz Gün karşılık hediyesi olarak aldığı tatlıları barındıran sevimli boş teneke kutu.

Onları çöpe atmak zorundaydı. Gerçekten mutlu olduğu zamanlardan kalan bu hatıralar ona işkence ediyordu. Masasının çekmecesini açtı.

İçeride, tıpkı o gün olduğu gibi günahının sembolü duruyordu.

“Eiji’ye vermem gereken doğum günü hediyesi. Sonunda ona veremedim bile.”

Onu görmek gözlerine yaşlar getirdi. O gün, neden bu kadar acımasız şeyler söylemişti?

Azarlanmayı hak eden kendisiydi. Sırf Eiji üzgün olduğu ve omzunu tuttuğu için o nazik adamı haksız yere suçlamıştı. Ve hepsi kendi kendini korumak için...

Onun varlığının büyüklüğünü ancak onu kaybettikten sonra anladı. Kayıp hissi büyüdükçe büyüdü. Bu his daha ne kadar yoğunlaşacaktı? Sanki vücudunun yarısı koparılmış gibi donuk bir sızı. Kalbi çığlık atıyordu.

Günlüğünün sayfalarını çevirdi. Aldatana kadar sürekli olarak yazdığı gizli bir günlük.

Aldatmaya başladıktan sonra yazmayı bıraktığı bir günlük.

Kaçtığını fark etti.

Eiji’nin ona aşkını itiraf ettiği güne ait günlük girdisi. Onu defalarca yeniden okuduğuna dair izler vardı.

Her zaman, ama her zaman o sayfayı mutlu bir hisle çevirmeyi beklemişti.

O güne ait günlük girdisi, o anın ateşiyle yüzü kızarmış, hayalleriyle birlikte umutlarını ona döken mutlu bir kızı gösteriyordu.

Eiji bana açıldı. Sonunda sevgili olduk. Çok mutluyum. Onunla sonsuza dek birlikte yaşamak istiyorum. Eğer yaparsak, kesinlikle mutlu olacağız. Liseden mezun olduktan, yetişkin olduktan ve yaşlı bir kadın olduktan sonra bile bugün özel bir gün olacak. Bugünü asla unutmayacağım.
Onunla sonsuza dek mutlu bir şekilde vakit geçirmek istiyorum.

Geçmişteki halinin kendisini kınadığını hissederek o acı verici sözleri okudu. Gözyaşları durmuyordu.

Geçmişteki hali bu dileğin doğal olarak gerçekleşeceğine inanmıştı.

Hayır. Eğer kendi mutluluğunu yok etmeseydi, bu dileği kesinlikle gerçekleşecekti.

İtiraftan sonraki gün ve ondan sonraki gün, mutlu günlerin tadını çıkardı. Sevgili olarak okula ilk gidişleri. Birlikte yollarını ilk uzatmaları. Birlikte bir sınava ilk kez çalışmaları.

Böylesine sıradan günler bile parlamıştı.

Neden unutmuştu? Ne kadar da aptaldı.

O gözyaşlarına boğulduğu sırada kapı zili çaldı.

Görünüşe göre birisi gelmişti.