Bölüm 9: Giydirme Bebeğine Dönüştürülen Kız Arkadaş

“Çok hoş bir kız arkadaşınız var, değil mi?“


Chinatsu-chan deneme kabinindeyken, ben yakınlarda bekliyordum ve genç bir kadın tezgahtar benimle konuştu.


Bir kadın ve bir erkek olarak yan yana olduğumuzdan, bizi sevgili sanmış gibi görünüyordu. Gerçi ben bu yanlış anlaşılmadan dolayı aşırı mutluydum.


“Hayır, hayır, o benim sevgilim değil. O bir arkadaş.“


“Ehhh. Birlikte o kadar iyi görünüyordunuz ki, ben sandım ki...“


Bu tezgahtar çok iyi!


“Şey, onun kız arkadaşım olmasını çok isterdim. Şu an bir cevap bekliyorum.“


“Birlikte kıyafet seçtiğinize göre, bence umut var, değil mi?“


“Ö-Öyle mi? Şey, eğer böyle iyi personelleri varsa, buranın müdavimi olabilirim.“


Perdelerin sesiyle başımı çevirdim ve nedense Chinatsu-chan’ın yüzünün kıpkırmızı olduğunu gördüm.


“Ooo, beklendiği gibi, sana gerçekten çok yakıştı. Çok tatlı görünüyorsun.“


Gözlerim yanılmamıştı. Tatlı Chinatsu-chan, şirin bir eteğin içinde çok iyi görünüyordu.


“Yalan söylüyorsun. Hiç de iyi görünmüyorum.“


Ve yine de yüzünü çevirdi. Soğuk tavrı geri dönmüş gibiydi.


Acaba “tatlı“ kelimesine karşı bir çeşit nefreti mi vardı? Tatlı denilmesine alışkın görünmüyordu.


Bence o tartışmasız güzel bir kızdı. Bunu düşündüm ve Chinatsu-chan’ın yanında her zaman Osako’nun olduğunu hatırladım.


Osako’nun açıkça “tatlı“ dediğini hayal edemiyordum.


Aslında, Chinatsu-chan’ı görmeye o kadar alışmıştı ki, güzellik algısının seviyesi yükselmiş bile olabilirdi. Ayrıca Matsuyuki adında popüler ve güzel bir kızla çıkıyor olmaktan gurur duyuyordu ve dış görünüşe önem veren biri olabilirdi.


“Bence şirin kıyafetler içinde iyi görünüyorsun, Chinatsu-chan. Şu an bile sana hayran kaldım.“


“...!?“


Ne kadar dürüstçe “tatlı“ dersem diyeyim, bu onu yine de şaşırtıyordu.


Ama umurumda değil. Ona daha önce söylenmemiş olmasını telafi etmek için tatlı olduğunu söylemek istiyorum.


Chinatsu-chan’a kendine güven duymayı böyle öğretmek istiyorum.


“Sakıncası yoksa, neden bunla şunu kombinlemiyorsunuz?“


Tezgahtar bana bazı kıyafetler getirdi.
Bir profesyonelden bekleneceği gibi. Eteklerle uyumlu olacak çeşitli şirin bluzlar, tunikler ve zevkli başka parçalar hazırlamıştı.


“Çok teşekkür ederim. Pekala, Chinatsu-chan. Bunu da dener misin?“


“Ha? Şey, ben mi?“


“Seni bunu giyerken görmek istiyorum. Personel bize getirmek için zahmete girdi, bu nezaketi boşa harcayamayız.“


“Ugh... Öf ya, anladım.“


Perdeler tekrar kapandı. Personele başparmağımla onay işareti yaptım. Bana büyük bir satış gülümsemesiyle karşılık verdiğinde bir profesyonel gördüğümü düşündüm.


“Oooh! Daha da güzel oldu!“


“Kız arkadaşınızın fiziği çok düzgün ve bu da ona çok yakıştı.“


“Kesinlikle. Bu da farklı bir hava veriyor ve çok tatlı.“


“Belki bazı aksesuarlarla eşleştirebiliriz.“


“Hem seksi hem de tatlı.“


“Kareshi-san, çok iltifat ediyorsunuz. Hepsinin tatlı olduğunu söylüyorsunuz.“

(Kareshi=Erkek Arkadaş)


“Eğer bir şey tatlıysa, bunu herkes söyler. Ve ne yazık ki, ben onun erkek arkadaşı değilim.“


“Anlıyorum...“


Ondan sonra, personel ve ben Chinatsu-chan’ı giydirme bebeğimiz olarak kullanarak çok eğlendik.


Başlarda Chinatsu-chan, “Bana yakışmıyor“ veya “O kadar da tatlı değil“ gibi şeyler söylüyordu ama seansın yarısından sonra hiç itiraz duymadım.


Aksine, bazı noktalarda dudaklarının mutlu bir gülümsemeye dönüştüğünü gözden kaçırmadım.


Chinatsu-chan’ı şirin kıyafetler içinde beğeniyordum. Ama onun mutlu yüzünü görmeyi daha çok sevdiğimi fark ettim.