Bölüm 4842

Bölüm 4842: Helheim! 


Varoluş boyunca fırlatılıyordu ama bu, Varoluş, Uzay ve Zaman’ın Aşılma’sı bile değildi.


Bu, Tanımlar’ın Aşılma’sı gibi görünüyordu!


Daha önce BU Serpinti’nin henüz gerçekleştiği çağda tanımlandığı yerdeyken, şu anda kendisini tamamen farklı bir Çağ’da tanımlıyordu. Ve oraya ancak Alanlar arasındaki Boşluklar’dan, Gözlemlenebilir Olan’la Olmayan arasındaki yerlerden geçerek, ulaşabilirdi.


Bu sefer elinde belirli koordinatlar vardı.


Temeller’inde yanan Zaman İşaretçiler’i, onun Katlar arasından geçişine, doğumundan Eonlar’ca önce gerçekleşmiş bir ana doğru rehberlik ediyordu.


>>Zaman Yolculuğu Analiz’i.>>


>>Varoluş’unun Dokumalar’ı, Katlar boyunca Sayısız Tanımdan geçiyor.>>


>>BU En Erken Katlar olarak tanımlanan yeri geçtin.>>


>>BU Sonsuz Açılım olarak belirlenen yeri geçtin.>>


>>Mevcut Yörünge: Kendini BU Sonsuz Açılım’ın, Farklılaşmanın henüz Erken Aşamalar’ında olduğu Çok Erken bir Zaman’ın tanımına doğru Tanımlıyorsun.>>


>>Pebanista Yacuruna’nın sağladığı koordinatlar olağanüstü bir hassasiyetle hizalanıyor.>>


>>Bir adım at ve Katlar’dan Yeni Çağ’a çıkacaksın.>>


>>Bir Not: Bu Zaman Dil’imi hakkında hiçbir verim yok. Körlemesine ilerliyoruz.>>


...!


Noah, hâlâ Katlar’da olmasına rağmen Varoluş’un Dokumaları’nın nasıl değiştiğini eşsiz bir şekilde hissetti.


Kılcal İplikler’de etrafını saran bulanık karanlık gitmişti. Ana Damarlar’ın Kadim Gri Sütunlar’ı yoktu. Bunun yerine etrafına baktığında, kendini büyük bir parlaklığa sahip bir Yol’un içinde süzülürken, buldu.


Işık olmayan bir Işık.


Anlam olmayan bir anlam.


Varoluşun Eonlar’ca biriktirdiği Yozlaşma ve karmaşıklıktan Arınmış, en saf halindeki Tanım. Burası temiz hissettiriyordu. Kadim. Sanki her şey Karmaşıklaşma’dan önceki o Ân’dan geçiyordu.


Kendini dengeledi.


Ve tek bir adım attı.


Bunu yaptığı anda, yeni bir Tanım uyguladı. Alanlar arasındaki Boşluklar soldu. Gözlemlenebilir ve Gözlemlenemez Olan, kenara çekilen perdeler gibi etrafında ayrıldı. 27 Mührü üzerinden yanan bir Otorite’yle kendini yeni bir Çağ’a demirledi.


HUUUM!


Katlar’dan dışarı adımını attığı anda hissettiği şey, yüksek hızla aşağı doğru fırlarken, gelen muazzam bir soğuktu!


Siyah camdan kırağılarla dolu bir nehir kıyısına bir meteor gibi çarptı; Gelişi, Sıcaklık Kavram’ını bile Reddeden Donmuş bir manzarada devasa bir krater açtı. Soğuk o kadar deliciydi ki, Temeli’ne, yolculuğu boyunca biriktirdiği Ağırlığ’a ve Büyüklüğ’e rağmen, bunun Varoluş’una sızdığını hissetti.


Sonlar’ın Soğuğ’u. Kesinliğ’in Soğuğ’u. Gidecek başka yeri olmayanları kabul etmek için var olan bir Âlem’in Soğuğ’u.


Noah, ellerini etrafındaki toprağa koydu, mümkün olmaması gereken sıcaklıklarda yakan Obsidyen Buz’unu hissetti. Mühürler’i vücudunun etrafında devridaim yapıyor, Mavi-Altın ışıkları yaklaşan donmaya karşı koyuyordu. İlk Dil etrafındaki her şeye sızmaya başladı; Dilsel Otorite, bildiği her şeyden öncesine dayanan bir Çağ’dan bilgi toplamak için uzanıyordu.


Zihninde hızla bilgiler oluşmaya başladı.


Varoluş’undaki gerilimin yatıştığını hissederken, ağır ağır soluklandı.


Kasları sanki muazzam bir Ağırlığ’a dayanmış gibi hissederken, nefesini dışarı verdi.


27 Mührü, sadece bir Boş Yankı’nın Ağırlığ’ıyla büküldükten sonra iyileşirken, parıl parıl parlıyordu. Mikro Çatlaklar kapanıyor, Otorite, Sınırlar’ına kadar zorlanmış Kanallar’dan akıyor ve şimdi bu donmuş manzarada iyileşiyordu.


Farkındalığı yayılırken, Noah kraterden yükseldi ve vardığı yere baktı.


Üzerinde, Ağırlığ’ı varmış gibi görünen sis ve soğukla dolu bir Obsidyen gökyüzü uzanıyordu. Burada Yıldız yoktu. Güneş yoktu. Tanımlayabileceğ’i bir Işık Kaynağ’ı yoktu. Yine de, sanki karanlığın kendisi Normal Algı’ya meydan okuyan şekillerde aydınlatmaya meydan okuyordu.


Yakınlarda gürleyen ağır bir nehrin sesini duyabiliyordu.


Su, eğer buna Su denilebilirse, sadece yakınında bulunmaktan bile Temeller’ini vızıldatan korkunç bir güçle hareket ediyordu. Bu, içinde yüzülebilecek bir nehir değildi. Bu, normal yollarla geçilebilecek bir nehir değildi!


Akıntının kendisi bile, Temel Derinlik Varoluşlar’ını ezebilir, saf amansız baskıyla onları Hiç’e İndirebilir gibi hissettiriyordu.


>>Konum Analiz’i Tamamlandı.>>


>>BU Sonsuz Açılım’ın uzak geçmişinde eşsiz bir Zaman noktasına vardın.>>


>>Mevcut veriler buradaki İlk Dil ile çapraz referanslanıyor.>>


>>Bu Konum’un Kadim Alem’i: Helheim olduğu kabul ediliyor.>>


>>Kadim bir Paradoks türünün Dokumalar’ı her tarafa sızmış durumda.>>


>>Belirli koordinatlar seni Gjöll Nehri’nin kıyılarına yerleştiriyor.>>


>>Tarihsel Bağlam: Gjöll, Helheim’ın Sınır Nehirler’inden biri olarak kaydedilmiştir, Sonlar’ın Âlem’ini Varoluş’un geri kalanından ayırır.>>


...!


Helheim.


Noah’ın gözleri, Varoluş’u Derinlik ile vızıldarken parıldadı.


O, kraterden yükselmeye başladı, Zaman Yolculuğ’unun onu bıraktığı yerin tüm kapsamını içine çekerken, formundan Obsidyen Kırağılar dökülüyordu.


Manzara, bakması korkunç bir güzellikle her yöne uzanıyordu.


Uzaklarda Siyah buzdan devasa buzullar yükseliyordu, yüzeylerine Semboller kazınmıştı. Ayaklarının altındaki toprak, çözülmeyi hiç bilmemiş sürekli donmuş topraktı; Farklılaşma süreci Varoluş’u mevcut kategorilerine ayırmayı bitirmeden öncesinden beri donmuş Obsidyen bir yeryüzüydü.


Nehir kıyısında iskeletimsi ağaçlar göze çarpıyordu; Çıplak dalları, asla ulaşamayacakları bir şeye tutunmaya çalışan ölülerin parmakları gibi ışıksız gökyüzüne uzanıyordu.


Noah, bunların gerçekten ağaç olmadığını fark etti. Bunlar Kavramlar’dı. Buraya sürüklenip, kapana kısılmış, son bulmuş her şeyi kabul eden toprakta kök salmış Ağaç Fikirler’iydi.


Sis, donmuş ovalar boyunca dalgalar halinde yuvarlanıyordu; Her sis kümesi, sesler ya da kaybolanların yasını tutan Varoluş’un kendi sesi olabilecek fısıltılar taşıyordu. Fısıltılar, Tanımadığ’ı Diller’de, BU Sonsuz Açılım Gözlemlenebilir Varoluş’un ne olacağına Şekil Vermeden Önce Unutulmuş Diller’de konuşuyordu.


Ve Gjöll Nehri...


Yanında kişisel bir öfkeyle kükrüyordu. Sular su değil, tamamen başka bir şeydi. Sıvı Spnlar. Akan kesinlik. Akıntı, bir Zamanlar var olan Şeyler’in parçalarını taşıyor, onları bu Sonuç Âlem’inde daha derin bir yere bırakmadan önce Temel Bileşenler’ine kadar öğütüyordu.


Kemikten köprüler uzak aralıklarla nehri boyluyordu; Kemerleri, geçmeye çalışıp, başarısız olan Varoluşlar’ın kalıntılarından inşa edilmişti. Bunlar hem bir uyarı hem de bir yol görevi görüyordu; Çöküş’le ödeme talep eden bir Âlem’den geçişin bedelinin anıtlarıydılar.


Tüm bunları gözlemlemek tamamen gerçeküstü bir deneyimdi.


BU Sonsuz Açılım’ın Erken Aşamalar’ından bir Kadim Âlem, Noah’ın tanıklık etmeye hakkı olmadığı bir Zaman Dilim’inde korunmuştu. Soğuk. Karanlık. Her yönden Varoluş’una baskı yapan Sonlar’ın Ağırlığ’ı.


Yine de farkındalığı hızla burada olmaması gereken bir şeye kilitlendi.


Antik görünümlü bir gemi, hırçın Gjöll Nehri’nin kıyısında... Sakince duruyordu.


Paradoksal bir şekilde görünüp, kayboluyor, sanki var olup, olmadığına karar veremiyormuş gibi tanımın içine girip, çıkıyordu. Bir an tamamen belirginleşiyor, gövdesi hiçbir ağaçta yetişmemiş odunlardan oyulmuş görünüyordu. Bir sonraki an şeffaflaşıyor, neredeyse yok oluyor, Varoluş’a tam olarak bağlanmayı reddeden bir hayalet gemiye dönüşüyordu.


Gemi devasaydı, daha küçük her şeyi yok edecek sularda orduları taşıyabilecek kadar büyüktü. Yelkenleri sarılıydı, kumaşı gölgelerden ve sessizlikten dokunmuştu. Pruvası, bir yılan ya da hiç isim verilmemiş bir Kavram olabilecek bir şekilde Oyulmuştu.


Ve güvertesinde tek bir Âura hissedilebiliyordu.


Varoluş, o imkansız geminin dümende duruyordu; Varoluş’u, donmuş manzarayı kıyasla küçük gösteren bir Otorite yayıyordu. Görkemli ve asil bir İnsan’sı Obsidyen Varoluş’tu, formu uzaklarda yükselen Buzullar’la aynı maddeden oyulmuştu.


Devesa bir Obsidyen Taç başının üzerinde süzülüyor ve dönüyordu; Çoğu Varoluş’un kavrayamayacağı şeyler üzerindeki hükmünü Anlatan bir Ağırlıkl’a yavaşça dönüyordu. Cübbesi Obsidyen-Altın renginde parlıyordu.


Yaydığı aura bir Mutlağ’ın aurasıydı.


Ama sadece herhangi bir Mutlak değil.


Bu, BU Dörtlü arasında durmuş birinin ağırlığıydı. Varoluş’un en eski yönlerinden biri üzerinde bir Hak sahibi olan birinin. Otoritesi, BU Yaşayan Paradoks daha var olmadan önce Paradoks’un ne anlama geldiğini şekillendirmiş birinin.


Bu, Noah’ın tanıdığı bir başka Varoluş’tu. 


Kadim Varoluş gülümsedi, Obsidyen yüz hatları, etraflarındaki donmuş Âlem’e rağmen sıcaklık barındıran bir ifadeye büründü. Ağzını açtı ve konuştuğunda, sesi Gjöll Nehri boyunca, gürleyen suları kıyasla sessiz bırakan bir Otorite’yle yankılandı.


“Seni Zaman’ın Ötesi’nde bekliyordum, dostum.“


Kelimeler Arkaik’ti! Modern Konuşma’nın Anlam’ın İlkel İfadeler’inden ayrışmasından önceki bir Çağ’a ait bir ahenkle söylenmişti.


“Güverteye gel. Başarmamız gereken çok şey var ve Dokumalar bana işlerin Yozlaştığını söylüyor.“


Obsidyen gözleri Eonlar’ı Aşan bir bilgi barındırıyordu.


“Bu yüzden, yapılması gerekeni yapmak için çok az vaktimiz var.“


GÜM!


Noah, şaşkınlık dolu bir hisle ileriye baktı.


Şu anda, BU Dokumacılar’ın hafızasından hatırladığı kadarıyla BU Kadim Paradoks’a bakıyordu.


O Hak’kın orijinal sahibi.


BU Dörtlü’nün Hiyerarşisi’ni yeniden şekillendiren bir ihanetle, Erwin (BU Yaşayan Paradoks) tarafından tüketilen Varoluş. 


Sondan önce müritlerine kendinden parçalar veren, ihtimallerin kurtarılamayacak olanı bir şekilde kurtarabileceğini uman Varoluş.


Ve o, Zaman’ın Ötesi’nde... O’nu mu bekliyordu?




Not: Evet, dediğinizi duyar gibiyim. Bunu da diriltsin. Fkkfkdkd. Bu daha önce aklıma bile gelmemişti benim.