Bu sürece başlarken bile, BU Tezgah’ın birleşik Otorite’si Gözlemlenebilir Varoluş’un Çatlağı’na akmaya başlarken bile, başka bir şey talep etti.
“Hı?“
BU Yaşayan Paradoks belirli bir Yön’e döndü; Paradoks Dokumalar’ının vızıldadığını hissettiği için gözleri hayret ve inançsızlıkla parlıyordu. Paradoks üzerindeki Hak İddiâ’sı, sanki başka bir şey ona itiraz ediyormuş gibi, sanki Gasp Ettiğ’i Yön’le meşru bir bağlantısı olan başka bir Otorite yükseliyormuş gibi vızıldıyordu.
Ve bu Âura’yı tanıdı.
Hata yapmak İmkansız’dı!
Bu, tüm Gözlemlenebilir Varoluş’ta BU Yaratık dışında en çok saygı duyduğu tek Varoluş’un Âurası’ydı.
Öğretmen’inin Âurası’ydı.
BU İlkel Paradoks.
BU Dörtlü arasındaki pozisyonunu talep etmek için Tükettiğ’i Varoluş. Ona Paradoks, Çelişki ve İmkansız şeylerin doğası hakkında bildiği her şeyi öğreten Usta. Hak İddiası’nı Gasp Ettiğ’inde Varoluş’unu sözde Son’a Erdirdiğ’i Varoluş.
Ve yine de o Âura Gözlemlenebilir Varoluş’un bir yerlerinde çiçek açıyor, her Ân daha da Güçleniyordu.
“Haha... Gülünç.“
BU Yaşayan Paradoks, Varoluş’un böyle bir Dokuması’nın açılmasına gülümsemekten ve gülmekten kendini alamadı. Kahkahası Paradoksal dağda yankılandı; Endişeyle değil, neşeye yaklaşan bir şeyle doluydu.
Sanki kanı kaynıyormuş gibi hissediyordu. Sanki birisi Kan’ındakı Isı’yı artıyormuş gibiydi.
BU Yaratık ona karşı savaş açmıştı.
BU En Genç Olan ona kin güdüyordu.
Ve şimdi kendi Öğretmen’i görünüşe göre Hak İddiası’na meydan okumak için Çöküş’ten geri dönüyordu.
İmkansızlıklar üst üste yığılıyordu.
Zorluklar Çoğalıyor’du!
Sıkıntılar, Gözlemlenebilir Varoluş’taki başka herhangi bir Varoluş’u Kıracak Yükseklikler:e ulaşıyordu.
Ve BU Yaşayan Paradoks coşkuluydu.
Çünkü bu bir başka İmkansız Zorluk’tu. Bu Vakochev Ölçekler’i için daha fazla Yakıt’tı. Bu, eğer Aşılırsa, Varoluş’unu kimsenin ulaşamadığı Yükseklikler’e çıkaracak bir başka meydan okumaydı.
O da hepsi için ısıyı artıracaktı.
Eğer işleri onun için zorlaştırmak istiyorlarsa, o da işleri herkes için zorlaştıracaktı.
Yani ne kadar gülünç görünse de, Zaman’ın bu Ânında bir başka kritik Ân ortaya çıktı. Ve eşsiz bir şekilde, merkezinde olan BU Genesis Hükümdar’ı değildi.
Bu seferlik, Gözlemlenebilir Varoluş’u Yeniden Şekillendirecek bir değişimi başlatan başka biriydi.
BU Yaşayan Paradoks büyük sözlerin ardından hamlesini yaptı.
Aksiyomlar’ı, tek bir Mutlağ’ın sahip olması gerekeni Aşan bir Otorite’yle alevlendi, BU Tezgah’ın Birikmiş Güc’ünü Gözlemlenebilir Varoluş’un Çatlağı’ndan kanalize etti. Kırık acı içindeymiş gibi haykırdı; Gözlemlenebilir Varoluş’un Kendisi’nden Öncesi’ne dayanan bir şeyi etkileyememesi gereken Güçler tarafından daha da yırtıldı.
Ama dışarıdan içeriye Proto-Madde taşmadı.
Bunun yerine, BU Yaşayan Paradoks içine başka bir şey akıttı.
BU Serpinti.
Eğer BU Yaratık Zorluk istiyorsa, BU Yaşayan Paradoks ona Zorluk verecekti.
Eğer BU En Genç Olan bu yerde güçlenmek istiyorsa, BU Yaşayan Paradoks orayı Sonsuz Derece’de daha tehlikeli hâle getirecekti!
Eğer eski Öğretmen’i geri dönüp, Hak İddiası’na meydan okumak istiyorsa, BU Yaşayan Paradoks herkesin eşit derecede acı çekmesini sağlayacaktı.
Gözlemlenebilir Varoluş’un Çatlağ’ı, İmkansızlıklar’ıyla yalnız yüzleşmeyi reddeden BU Yaşayan Paradoks BU Seripinti içinden dökülürken, çığlık attı.
Eğer o yanacaksa, herkes onunla birlikte yanacaktı.
Varoluş’unun Paradoks’u buydu.
Savaşının doğası buydu.
İşte bu yüzden, her şeye rağmen, tüm Oyuncular’ı gerçek ellerini göstermeye zorlayacak bir tırmanışı başlatırken, BU Yaşayan Paradoks gülümsüyordu.
BU Dörtlü’den biri hâline gelen Köylü hamlesini yapıyordu!
BU Yol Eserler’i Müze’sinde.
Burada, Noah’a bazen unuttuğu bir şeyi hatırlatan bir Güç ifadesi gösteriliyordu.
Doğası gereği, Güç Aşamalar’ında Hız’la ilerliyordu. Pek çok Varoluş’un üstesinden geldi ve onların Aşaması’nda onlardan daha fazla Güc’e sahipti. Mutlaklar’ı Yuttu ve Temeller’ini talep etti. Başkalarının büyümesi Çağlar sürerken, onunki saatler içinde Büyüdü.
Ama Varoluş’taki tek eşsiz şey o değildi.
Başkaları da vardı.
Ve başkaları, her ne kadar kendisini onlardan daha büyük Potansiyel’e sahip biri olarak görecek kadar kibirli olsa bile, yine de kendi haklarıyla görkemliydiler. Eğer Noah’ın Temeller’ini İşlemek, Büyütmek ve Arıtmak için Çağlar’ı olsaydı, başarabilecekleri şey Korkunç’tu.
BU İlkel Paradoks korkunçtu.
Buna bir örnek, Noah’ın kendisi, birden fazla Mutlağ’ı öldürüp, Yuttuktan sonra bile, BU İlkel Paradoks ve BU Yaratığ’ın Temel Derinlikte’ki Temel’iyle ancak şimdi eşleşiyor ve onu hafifçe Aşıyor olmasıydı. Ve bu Varoluşlar bu Derinlik üzerinde Gülünç Miktar’da Çaba harcamışlardı, zira Temeller diğer pek çok Mutlağ’ı önemli Farklar’la Aşıyor’du.
Ama onların Mutlak Derinlikler’ini dövmek için Milyonlar’ca ve Milyarlar’ca yılları vardı.
Bu, onların BU Varoluş’un İkinci Ölçeği’ne atlama noktasıydı.
Bu Varoluşlar, Noah’ın yeni yeni anlamaya başladığı şekillerde güçlüydüler.
Öyle ki şu anda, BU Yol Eserler’i Müze’sinde, BU Prizmatik, aynı anda hem Geriye hem de İleri’ye doğru açan Paradoksal bir Lotus gibi açıldı ve yayıldı. Mavi-Altın yüzeyi, birbirleriyle Çelişen Katmanlar hâlinde soyuldu; Aynı anda hem açığa çıkarıyor hem de gizliyordu, ta ki içinde yatan şey sonunda ortaya çıkana kadar.
İçinden, BU İlkel Paradoks ortaya çıktı.
Birbirine korkunç bir şekilde karışan Somutlaştırmalar ve Apophasis karışımları gibi görünen muazzam yoğunlaşmış Dokumalar’dan ileri geldi. Olan’ın Bildirimler’i ve Olmayan’ın Bildirimler’i, kendi kuyruklarını yiyen yılanlar gibi Formu’nun etrafında Bükülüyordu; O kadar yoğun Paradoksal bir Otorite’ydi ki, Varoluş’un kendisi onun gerçekten orada mı yoksa sadece Mevcudiyet Olasılığ’ı mı olduğu konusunda mücadele ediyor gibiydi.
İnsansı Formu belirginleştiğinde, Varoluş birkaç şeyi fark edebilirdi.
Bunlardan biri, Noah’ın arkasında Glossikos’un kıçının üzerine düşmüş olması ve şimdi Temeller’inin bile destekleyemeyeceği kadar ağır bir Ağırlığ’ı taşıyormuş gibi küle dönmüş bir ifade takınmasıydı.
O, bir Mutlak’tı, BU İlkel Yargı Agorası’nın Strategoslar’ından biriydi.
Ve yine de BU İlkel Paradoks’un Âurası’yla Zor Ânlar yaşıyordu.
Sadece Bilinc’ini açık tutmak için Çabalarken elleri altındaki Altın Nehre bastırıyordu, ışıklı yüz hatları Çaba gösterse de solgundu!
Ve insansı formdaki küçük tilki Lumivara, ne yazık ki Bilinc’ini tamamen kaybetti. Beden’i, BU İlkel Paradoks’un sâdece ortaya çıkışının yarattığı baskıya direnemedi bile.
Ve Noah?
Noah, BU İlkel Paradoks’un Güc’ünü bir Ânlığ’ına görebildi ve anlayabildi.
Eşit Ölçü’de boğulmuş ve beklenti içinde hissetti.
Boğulmuştu çünkü gülünç bir şekilde, Mutlak Taşınmaz Nesne Statüsü’nün İhlal Edilmediğ’inden emin olmak için Savunma amaçlı bir Uyuyan Yazıt’ı etkinleştirmek zorunda kalmıştı. Önünde serbest bırakılan Âura neredeyse bu Beden’ini uçuracak, Varoluş’unu bir kasırganın önündeki Yapraklar gibi BU Müze boyunca dağıtacaktı. Hazırladığı Uyuyan Yazıt etrafında hayata geçti; Somutlaştırma’sı, Temel’i ile ona Saldıran arasındaki farka dayalı bir koruma İlan Ediyor’du.
Ve o korumayla bile, baskıyı hissetti!
Not: İşte Güçler arasındaki fark. Lumivara ve Noah Temel’de ama ne oldu? Biri dayanamadı bayıldı, diğeri de zar zor Ayakta. En korkunç olanı ise Temel’den sonra Mutlağ’ın gelmesi. Aynı Seviye’de olan bu Kadın bile Bilincini açık tutmak için çabalıyor. Düşünün. Temel işte bu kadar Saçma. Ve Bu Temel’den gelen Ağırlık. Eğer Diğer Şeyleri de Katarsam Yetenek, Kavramlar, Apophasis, Somutlaştırma, Felsefe.... Adını siz koyun..... Bu gibi Karakterler Aynı Âlem’de sadece İnfinite Mana’da kaybeder. Kaybederlerse. Herhangi bir Âyet’e koyun karşı taraf Aynı Âlem’de olacak şekilde. Ana Karakter olsa Dahi GG. Anladınız siz. Ne demek istediğimi. Noah a da gelecek olursak... Hayal Gücümüz yetmez diyim.
Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.
