Bölüm 5267

Noah tüm bunları sindirdi.


Bilgiler’i Katmanlar halinde işledi!


Birinci Katman: Gelecekten gelen Varoluşlar. Bu en önemli parçaydı, çünkü kendi Varoluş’unun izlediği Yol’un, o gelecekteki Varoluşlar’ın Zaman Yolculuğ’unu orantılı bir tepki olarak görecek kadar ciddi sonuçlar doğurduğunu ima ediyordu.


İkinci... Diğer Gözlemlenebilir Varoluşlar’dan Ânomaliler’i kaçırıp, lanet olası bir Varoluş ekibi kurmuşlardı. Özel bir hedef için özel araçlar. Üçüncü... Araçlarından en az ikisi, Taylor ve Adrastia, bağımsız olarak katılmak istemediklerine karar vermişlerdi ve ilk teklif olarak ona sığınma teklifiyle yaklaşıyorlardı.


Taylor’a baktı.


O, Gözlemlenebilir Varoluşlar’ın Hükümdar’ıydı. Başlangıç Sınıflandırması’nın getirdiği Sınırlamalar’ı Aşarak, ona ulaşması mümkün olmayan bir konuma Tırmanmış, onun yaptığını farklı bir yönden gerçekleştirmiş BU Sınırlı Bir Yaşam Formu’ydu. Sadece bu bile onu birçok Varoluş’dan daha ilginç kılıyordu.


Arkalarında BU Yaldızlı Mühendisliğ’i olmadan Gözlemlenebilir Varoluşlar’ı yöneten Varoluşlar tesadüfen var olmazdı. Bunu destekleyecek Yeteneğ’i vardı ve Yastık Sohbet’inin ondan hiçbir şey öğrenememesi, bu Yeteneğ’in arkasında sağlam bir dayanak olduğunu gösteriyordu.


“Peki ne istiyorsunuz?“ dedi. “Ve sizin Ânomal Faktör’ünüz tam olarak nedir?“


Taylor gülümsedi ve dikleşti.


“Basit. Adrastia ve ben bununla hiçbir ilgimiz olsun istemiyoruz ve bunun bilinmesini istiyoruz. Güvenliğimiz ve sonunda kendi Gözlemlenebilir Varoluşlar’ımıza geri dönmemiz ideal olur. Bu Zaman Yolculuğ’u yapan pisliklerin intikamcı davranıp, Âileler’imizi öldürmeden.“ Bir parmağını kaldırdı. “Yetenekler’ime gelince...“


Gülümseme, rahat görünüşünün altında gururla dolu bir ifadeye dönüştü.


“O kadar şaşırtıcıyım ki, BU Sonsuzluk ve BU İlkel Kaynak benimle Konuşuyor. BU İlkel Dil’in Hârfler’ine ya da BU Kaynağ’ın kendisine Erişimim Yok ve BU Sonsuzluk’la biraz uğraşıyorum ama konuşuyorum ve Varoluş bana cevap vermeyi seviyor. Beni bunun için kaçırdılar.“


Gözler’i Hız’lı Hesaplamalar yaparken, hareket ediyordu.


“Varoluş bana, bir şekilde, Braneworld Gözlemlenebilir Varoluş’ta başka bir Beden’in olduğunu söyledi?“ Başını eğdi. “İlk başta buna inanmadım. BU Yaldızlılar o kadar güçlü ki, senin gibi bir Canavar’ı orada serbestçe dolaşmaya bırakmazlar, değil mi?“


Durakladı.


“Buraya gelince, senin birçok Parça’n hakkında Bilgi alabiliyorum. Senin çoğu Bilgi’n, çok az Bilgi alabildiğim, Paradokslar’la dolu bir yerde toplanmış durumda. O neydi, adı neydi...“ Gözler’ini kısarak, baktı. “BU Infiniverse mi? O ismi zar zor alabildim. Ne...“


HUUM!


Noah’ın etrafındaki basınç değişti. Bunu kasten yapmamıştı. Sonsuzluğ’u ve Kaynağ’ı, dışarıdan gelen bir Varoluş’un söylediği isme tepki gösterdi ve bunun sonucunda, etraflarındaki Çok Renk’li Denizler’i durgunlaştıran, mekanın ortam ağırlığında bir değişiklik meydana geldi.


Taylor bu değişimi hissetti.


Gözlerini kırptı. Ayakları hareket etmeden vücudu geriye doğru sürüklendi; Bilinç’li olarak yaratmadığı, kafasından yavaşça uzaklaşan bir süzülme. Gözleri hesaplayıcı hareketlerini durdurdu ve yüzüne sabit bir şekilde odaklandı.


“Vay canına.“ İki elini de kaldırdı. “Bununla bir şey kastetmedim, koca adam. Şey, bana çok konuştuğum söylenir. Eğer öyleyse, beni durdur. Daha önce bir Kalıntı, ben farkına bile varmadan konuşmamın ortasında çekip, gitmişti, o yüzden anlıyorum!“ Elleri havada kaldı. “Ama unutma. Barış için geldim!“


“Peki.“ Ellerini tek tek indirdi Kadın. “Burada ne işimiz var, Canavar dostum? Canavar dostum? Ânomali dostum?“


Her birini denedi ve hepsini eledi. “Biliyor musun, Osmontian’da kalacağım. Seni mahvetmeye çalışan suikastçı ekibiyle ne yapacağız ve beni ve Adrastia’yı bu durumdan nasıl kurtarabiliriz? Şu anda bu saçmalıklarla uğraşmak yerine evde olmayı tercih ederdim.“


...!


Noah’ın gözleri parladı.


Ne yapmalıydı?


Ne yapmak istediğini biliyordu. Zorluklar’ı seviyordu. Zorluklar’ın ilerlemenin itici gücü olduğu İlkesi’ne dayalı koca bir Mühendislik Yapı’sı kurmuştu ve BU Braneworld’e geldiğinden beri her savaşta bu İlke’yi hayata geçiriyordu. Zorluklar’ı kendisi aramıştı. Onları kendisi başlatmıştı!


İlerlemesi için gerekli olan Zorluklar’ı ve riskleri yaratmak amacıyla özellikle BU Yaldızlı Olanlar’a savaş açmıştı.


Ve şu anda, bundan bir mola vermek istiyordu.


Yorgun olduğu için değil. Zorluklar’ın Kapasitesi’ni Aştığ’ı için de değil. Çünkü Sebat’ı Sıfır Mâliyet’le kazanmıştı ve Bileşik Artış Her Saniye birikiyordu; Bu da, huzur dolu her Saniye’nin, mücadele gerektirmeden elde edilen bir Büyüme Saniye’si olduğu anlamına geliyordu!


BU İlkel Dil’in Hârf’i işini yapıyordu. Şu anda bunu savaş zorluklarıyla desteklemesine gerek yoktu. Zaman’a ihtiyacı vardı.


Birkaç Gün. Sadece Birkaç Gün, kesintisiz bir şekilde Biriken Sebat’a!


Ya da Birkaç Ây. Daha önce hiç yapmadığı bir şey yapıp, sadece Zaman’ın geçmesine izin verse. Gözlemlenebilir Varoluş Birkaç Ây içinde sona ermezdi, değil mi?


Savaşlar, geri döndüğünde hâlâ orada olacaktı. Zorluklar kalıcı bir durumdu. Bozulmazdı. Süresi dolmazdı. Beklerdi!


Ve eğer o zamanı kullanırsa. Eğer Âylar’ca Her Saniye “Ssbat’ı biriktirirse. Eğer “BU Infiniverse“ dönüşümünü tamamlarsa ve “BU Sonsuz Neden“ tam olarak ortaya çıkarsa. Eğer “Galdr Kaynağ“ı tüm bunlarla birlikte “BU Kaynak Topraklar’ın“da gelişmeye devam ederse.


Savaşa geri döndüğünde...


“Hmm.“


Gülümseme küçük başladı.


Yayıldı. Yayılmaya devam etti, gülümsemelerin normalde durduğu noktayı geçerek, Primus Apeiron’un yüz hatları eşit ölçüde hem sevinç hem de tehdit barındıran bir şeye dönüştü.


Genişleyen sırıtışının üzerinde gözleri kristal mavisi parlak yarıklar Hâl’inde kısıldı ve bedeninde yanan çok renkli Âlevler, ne düşünüyorsa ona tepki göstererek, daha da şiddetli yanmaya başladı.


Çevresindeki Varoluş titredi.


Taylor titredi!


Bir adım daha geriye süzüldü. Geldiğinden beri sürekli hareket eden gözleri, bir Ân’da tamamen dondu.


“Kardeşim.“ Etraflarındaki titreyen boşluğa baktı. “İşte bu yüzden seninle hiçbir şey yapmak istemedim. Çünkü şu anda Varoluş neden titriyor lan?“


Ona baktı, sonra boşluğa, sonra tekrar ona. “Hey, az önce ne düşündün de etrafındaki Varoluş titremeye başladı? Siktir!“


...!





Not: Sadece, Zaman dedi bizim Oğlan. O sırada Varoluş: 2 Saniye Sonra Kıyamet başlıyor. 


Not: 😂. Infınıte Mana böyle işte. Herkes bu Novel’de başarılı olamaz. En başlarda Saçma Derece’de Hızlı Güçlenmeniz lazım. Achilles gibi. 2 Ây. Eckert gibi 1-2 Yıl. Alexander gibi 4-5 Ay. Noah gibi 2.5-3 Yıl. Vakochev de herhalde 1 2 hafta içinde bu Seviyeler’de olur. Ve bu Sadece En Temel Gereksinim. Bunun dışında Ânomali olmanız lazım. Yeterince Benzersiz olmanız lazım. En önemlisi de bu zaten. Yeterince Benzersiz. Noah gibi olamazsınız da en azından ona yakın olacak kadar Benzersiz olmanız lazım. Alexander Yeterince Benzersiz değildi. Noah olmasaydı ölmüştü. Eckert eh işte kendi başının çaresine bir şekilde bakıyor. Achilles Canavarca. Zaten çok sağlam bir başlangıç yapmıştı. Vakochev ise neyse.