Bölüm 5372

Ses, tıpkı ceset üzerinde olduğu gibi, kendi içinde ısındı.


|Vakochev’in yaptığı şey, onu kendinden sonra gelen herkes için bu kadar yararlı kılan şey, Akıcı bir Yol inşa etmesiydi. Bir Merdiven. Varoluşlar’ın iktidara doğru her zaman izlediği vahşi, izsiz Tırmanış’ı inceledi ve üzerine Basamaklar yerleştirdi; Bu Basamaklar’a İsimler verdi ve herkese onları hangi Sırayla çıkmaları gerektiğini anlattı. İşte burada Medeniyet Çapa’nız. Şuradaki Medeniyet Ocağ’ınız. Sonra Varoluşsal Işınım’ınız, ondan sonra da Akashik Medeniyet Niyet’iniz; Hepsi sıralanmış, Hepsi Ölçeklendirilmiş.|


|Peki bunun ne anlama geldiğini anlıyor musun, küçük Kap? Bu, her biriniz bir Medeniyet Çapa’sı kurduğunuzda, onun düşüncelerini takip ettiğiniz anlamına gelir. Ne zaman bir şey dövseniz, ne zaman bir şeyi arıtsanız, ne zaman bir yere Tırmansanız, başka birinin Ölçtüğ’ü bir yolda yürüyorsunuz, başka birinin önce düşünmüş ve sizin bulmanız için ortada bırakmış olduğu düşünceleri düşünüyorsunuz. Siz Tırmanıyorsunuz, o ise kâr ediyor, çünkü Yol ona ait ve sizler sadece o Yolda’ki trafiksiniz.|


|Bunda bir rahatlık var, bunu kabul ediyorum. Karanlıkta bir Yol bir lütuftur. Bir sonraki adımı her zaman bilirsiniz. Ama.|


Seste bir ağırlık belirdi.


|Yol’u Eeddetmek. Karanlıkta, önünüzde döşenmiş Vasamaklar, İşaretler ve suçlayabileceğiniz kimse olmadan Tırmanmak. Bu tamamen farklı bir şeydir. Orada tökezlerseniz, felaket tamamen size aittir. Sizi tutacak bir Çerçeve yoktur. Sizi ayakta tutacak bir Ölçek yoktur. Yol’u yürüyenlerin asla göze almayacağı bir şekilde, tek başınıza ve tamamen başarısız olursunuz.|


Ses artık neredeyse şefkatliydi, neredeyse gururluydu. |Ve bu, Gerçek Güc’e ulaşan tek yoldur. Yol, Yol’un gittiği yere gider. Yol’dan uzaklaşınca büyük şeyler bulunur. Dolayısıyla, Yol’dan uzaklaşan bir gemiye sahip olmak, sonunda giyeceğim bir Gemi’ye sahip olmak beni gerçekten mutlu ediyor. Seni seve seve büyüklüğe doğru yönlendireceğim. Bunu... Gelecekteki evime yaptığım bir yatırım olarak düşün.|


BOOM!


Sözler, ağır bir şekilde düştü ve altında, sonunda onu ele geçireceğine dair kesin bir inanç, yalın bir kesinlik yatıyordu. Sanki bir adam, satın almaya çoktan karar verdiği bir evin tadilatından bahseder gibi, kendi ihtişamından söz ediyordu.


Noah, öfke göstermeden cevap verdi.


“Varoluş’umu ele geçireceğinden çok eminsin,” dedi. “Bunu kabul ediyorum. Ama şunu anla. Bir gün beni giyeceğine dair ne kadar güvenin olursa olsun, ben seni Mühürleyip, tamamen bitireceğime dair daha fazla güvenim var. Sen kalbimde bir misafir değilsin. Sen, bir Envanter Kalem’isin. Ve ben Envanter’imi eninde sonunda her zaman Tasfiye Ederim.”


İçinde bir gülümseme hissetti.


Ve o, Mühürlenmiş, Kafes’e kapatılmış ve gidecek başka yeri olmayan geveze bir Canavar olduğu için, Noah onu her şeyi kullandığı gibi kullanmaya karar verdi.


“Ama madem oradasın ve kendi sesini duymaktan açıkça zevk alıyorsun,” dedi, “Bana bir Hikâye anlatabilirsin. Niyetler’den bahsetmiştin. Peki senin Niyet’in ne? Ölçekler’den önceki bir şeyin Niyet’i nedir?”


|Ah.|


Ses, kendisine soru sorulmasından büyük keyif aldı.


|Niyet’im. Kayıtlar’ım, içine Katlanmış Bilgi, tüm Varoluş’umun Güc’e Sıkıştırılmış Hâl’i.| Soru tadını çıkarıyordu.


|Gözlemlenebilir Varoluşlar’ın tamamını Yutma Kayıtlar’ı, Kap. İçlerindeki Varoluşlar değil. Alanlar’ın kendileri, Temeller’i, İlk Neden ve her şey, içime çekilip, yok oldu. Sayma’nın bir anlam ifade etmeyi bırakana kadar, Sayısız Sonsuz Yaşam Formlar’ını ve Kaynak Yaşam Formlar’ını Yutma Kayıtlar’ı. Yürüdüğümde, Varoluş’un kendisini titretmiş, içeri girmeden önce odaları boşaltmış bir Yol’un Kayıtlar’ı. Ölçekler’den önce gelen bir şeyin Kayıtlar’ı; Bunun tek nedeni, Ölçekler’e, Yol’a ya da kimsenin döşediği Basamaklar’a ihtiyacı olmamasıydı; Çünkü o, Yol’un ulaşmaya çalıştığı yerde zaten bulunuyordu.|


Sesinde yatan gurur muazzam ve soğuktu.


|Gerçek Bir Yaşam Formu’nun Kayd’ı. Kılavuzlar’a ihtiyaç duymayan bir Yaşam Formu; Çünkü o, Kılavuzlar’ın yaklaşık olarak ulaşmaya çalıştığı şeydi. Ve tıpkı benim adım gibi, Küçük Kap, Küçük bir Zihin, Niyet’imin gerçek Kimliğ’ini kavramaya çalışırken, paramparça olurdu. Bu yüzden sana bunu vermeyeceğim. Nezaketten. Gelecekteki yuvamın bozulmamasını tercih ederim.|


|Ama sana bir tavsiye vereceğim, karşılıksız olarak; Çünkü uzun bir süre birlikte olacağız ve senden hoşlandığımı fark ettim.|


Ses, neredeyse öğretici bir tona dönüştü.


|Sonsuzluk ve BU İlkel Kaynak ile doğru yoldasın. Ulaşmaya çalıştığın Birleşme gerçektir, nadirdir ve seni bu kadar çekici bulmamın en büyük nedeni budur. Ama Niyet’ini bunlara dayandırma. Ne Sonsuzluğ’a, ne de BU İlkel Kaynağ’a. Bunlar Güçler’dir. Güçler, elinde tuttuğun şeylerdir; Ve elinde tuttuğun şey üzerine İnşa Edilen bir şey, bırakılmaya zorlanabilir.|


Bir Ân.


|Niyet’ini kendine dayandır. Kimliğ’ine dayandır. Her şeyi almadan alınamayacak tek şey, bir Güç değil, Güçler’in sahibi olan tek şey. Ben de bunu yaptım. Her Gerçek Yaşam Formu da bunu yaptı. Sonuçta. Bu senin Niyet’in. Senden başka hiç kimse ve hiçbir şey olmamalı.|


BOOM!


Sürekli büyük laflar ediyordu ve konuşurken bile Varoluş’un görkemli Dokumalar’ını ağzından kaçırıp, duruyordu; Noah da, bunlar döküldükçe hemen zihninde Ârşivliyordu, çünkü gösteriş yapmaktan kendini alamayan bir Canavar, istemeden de olsa sana bir şeyler öğreten bir Canavar’dı.


Ve bu tavsiye yerindeydi. Noah, BU İlkel Kaynağ’ını çoktan Osmontian olarak damgalamış, sahip olduğu her şey aracılığıyla Kimliğ’ini çoktan bağlamıştı; Ve kalbindeki o şey ona bir adım daha ileri gitmesini, Niyet’ini tamamen kendisinden ibaret kılmasını söylüyordu; Bu doğruydu ve o bunu düşünürken, Dokumalar’ının o yöne doğru dönmeye başladığını hissedebiliyordu; Şekillenen Niyet, özünde Kimliğ’e doğru eğiliyordu.


Mühürlü Olan’ın sözleri iyiydi. Ve...!


BOOM!


Bir sonraki Ân’da, Noah’ın yüzü soğudu.


Göğüs Kafes’i neredeyse içe doğru çöktü. Sonsuzluk ve BU İlkel Kaynak ile atan, dönen bir Rüne’nin arkasında Zincirlenmiş bir Canavar’ı barındıran kalbi kaotik bir şekilde vızıldadı; Ritmi bozuldu, Rune takılmaya başladı ve sonra parçalandı. Sonsuzluk’la yoğunlaşmış canlı Yıldız Sıvı, ondan BU Maw’ın karanlığına döküldü ve her şeyinin merkezindeki Organ, hapsettiği şeyin etrafında parçalanırken, bu acı tüm bedenini parçaladı.


HUUUM!


Sonsuzluğ’u kükredi. Onu yaraya, yırtığa döktü, zorla kendini dengeledi; Sıvı akarken bile Kimliğ’i Kalb’i doldurup, onu tekrar bütünlüğe doğru sürükledi.


Ve Mühürlü Olan güldü.


|Beni affet.| Bu acımasızdı, keyif doluydu ve tamamen pişmanlıktan uzaktı. |Sadece inşa ettiğin Kafes’in Sınırlar’ını test ediyordum. İyi bir kafes. Senin Yaş’ında birinin tek bir panik Ân’ında yaptığı bir şey için çok iyi bir Kafes. Ama onun neler yapabileceğini ve yapamayacağını bilmelisin, ben de öyle. Ve az önce öğrendiğim şey, bunu yapabileceğimdir.|


Kahkaha, parçalanmış Kalb’inde yankılandı.


|Ne zaman istersem. Bir İrade gösterisiyle Kalb’in paramparça olur. Bir düşün, Kap. Bir ilerlemenin tam ortasında. Zor kazanılmış bir Aydınlanma’nın Zirvesi’nde. Kaybetmeyi göze alamayacağın bir savaşın en kritik Ân’ında. Ve ben orada olacağım, Göğsü’nde, Zorluklar’ın sana en pahalıya mal olacağı tam o Ân’da, işleri senin için Akıl Almaz Derece’de zorlaştırmaya hazır olarak.|


Sıvı akışı yavaşladı. Kalb’inin üzerindeki Rüne, gıcırdayan dönüşüne yeniden başladı. Noah karanlıkta duruyordu, yüzü soğuktu, kendini bir arada tutuyordu.


|Sen ve ben çok eğleneceğiz,| dedi Mühürlü Olan, sıcak ve korkunç bir sesle. |Çok eğleneceğiz, Osmont.|


BOOM!





Not: Ne diyeceğimi bilemiyorum. Ayrıca Gerçek Yaşam Formlar’ı diye bir şey var.