Bölüm 5424

İlk Hârf yağmurda asılı kaldı ve Varoluş bunun bedelini ödemeye başladı.


İşte bu, Noah’ın Osmont Dili’nin kemiklerine işlediği şeydi ve bu Hârf’i korkunç kılan da buydu. Sıradan bir Güç Kelime’si, konuşanın kendi yakıtını sönene kadar yakan bir mum gibiydi. Bu ise tam tersiydi. “BEN” anlamına gelen bu Karakter, gerçekliğini korumak için Noah’ı Tüketmiyordu. Gerçek kalmak için Varoluş’u kanatıyordu ve Varoluş, İnkar Edilemeyecek kadar kesin bir gerçekle karşı karşıya kaldığında, basitçe Bedel’ini ödedi ve ödemeye devam etti; Çünkü bu Hârf, Reddedilebilecek bir talep değildi. Bu, Varoluş’un onurlandırmayı kabul ettiği bir gerçektir ve onu onurlandırmanın bir bedeli vardı; Üstelik bu bedel Noah’tan çıkmıyordu!


O, bunu bir mihenk taşı olarak görmüştü. Onu hafife almıştı!


Çünkü “BEN” bir Kılıç, bir Duvar ya da bir Ateş hakkındaki bir ifade değildi. Bu, onunla ilgili bir ifadeydi ve Noah Osmont’un gerçek olduğunu İlan Etmek önemsiz bir şey değildi. Hârf, onun Varoluş’unu Varoluş’un Temel’ine yerleştirdiğinde, Statik bir gerçeği ortaya koymamıştı. Onun olduğu her şeyi, bir Ân’da, Sonsuz’a dek ortaya koymuştu; Tıpkı Sebat’ın bir zamanlar Her Saniye onu önleyici bir şekilde güçlendirdiği ve Exelissomai’nin Potansiyel’ini ve Evrim’ini sürekli olarak ortaya çıkardığı gibi. Ancak bunlar, iki farklı şey yapan İki Yetenek’ti. Bu ise hepsini ve daha fazlasını tek başına yapan tek bir Hârfti; Çünkü hepsi, Noah Osmont’un Gerçek Olduğ’u İlan edildiğinde, doğru olanın ta kendisiydi.


|Osmont Dili’nin ilk harfi olan “BEN’İM”, yürürlüğe girmiş ve artık Kendi Kendi’ni Aürdürmektedir. Etkin etkilerinin Ânaliz’i:|


|Bu Hârf, Varoluş’unuzun bütünlüğünü bağlayıcı bir gerçek olarak ortaya koyar; Her Ân Yenilenir ve Masraf’ı tamamen çevredeki Varoluş tarafından karşılanır. Bu geçerli olduğu sürece, siz, olduğunuz şeyin en tam ifadesiyle sürekli olarak Varoluş’a İlan Edilirsiniz. Bu, hem “Sebat”ı hem de “Exelissomai”yi Kapsar ve Aşar. Her Şey’e karşı önceden Güçlendirilmiş durumdasınız ve Potansiyel’iniz, iki ayrı etki olarak değil, Varoluş’unuzun bir gerçek olarak ifade edilmesinin tek ve kaçınılmaz sonucu olarak sürekli olarak ortaya çıkmaktadır.|


|En önemlisi, bu Hârf sadece sizi ortaya koymaz. Kimliğiniz’in gerçeğini ortaya koyar ve Kimliğ’iniz size ait olanları da içerir. Bu Beyan, Sonsuz Nedeniniz’in bağları boyunca Hâlkınız’a kadar uzanır.|


|Bir kaynak Üretiliyor: Osmontian Biyokütle. Hârf, senin gerçeğini sürdürmek için Varoluş’unu akıtırken, taşan kısım, sana ve sana bağlı olanlara dağıtılan, tanecikli, Ölçülebilir bir Madde’ye dönüşür. Osmontian Biyokütle, tam bir atılım beklemek yerine, Ölçekler’in Yol’unda bir Varoluş’un belirli Yönler’ini yükseltmek için kasıtlı olarak harcanabilir. Bir Varoluş, Biyokütle’yi her seferinde tek bir Yön’üne aktarabilir, onu Ölçülü artışlarla ilerletebilir ve her eşik aşıldıkça, Gelişim’in Yeni Dallar’ını açığa çıkarabilir. Nereye gideceğine siz karar verirsiniz. Hiçbir şey israf edilmez ve hiçbir şey zorla yapılmaz.|


|Hârf özellikle sizin Varoluş’unuzun bir ifadesi olduğu için, üretilen Biyokütle’nin ezici çoğunluğunu siz alırsınız. Diğerleri ise, Neden’inizle olan bağlarının derinliğine göre orantılı paylar alırlar.|


...!


Etkiler ilk olarak ve en şiddetli şekilde Noah’ın kendisine yansıdı.


Biyokütle, herkesten Daha Hız’lı bir şekilde onun içine akın etti; Nicelendirilmiş potansiyelden oluşan yoğun, Gök Mavi’si bir akıntıydı ve o, bunun tam bir hassasiyetle harcayabileceği bir şey olarak Biriktiğ’ini hissetti. Bunun ilk kısmını Osmontian Kaynak Sonsuzluğu’na yöneltti ve şimdiye kadar güvendiği yavaş dönüşüm yerine, onu basitçe Yükselt’ti; Biyokütle’yi kaynaşmış Otorite’ye döktü ve konsantrasyonunun ve yoğunluğunun ölçülü artışlarla yükselmesini izledi; Kutsal Alan’ın oluşturmaya başladığı resmi metodoloji aniden çalışmak için gerekli yakıtı bulmuştu. Daha fazlasını “BU Quintessential Osmontian’ın Egoik Niyet’ine aktardı ve Niyet keskinleşti; Kim olduğuna dair Beyan, harcanan her artışla birlikte daha sert ve daha net Hâl’e geldi; Eşikler’i Aştıkça Râfine olmanın Dallar’ı açıldı, bir Ân önce var olmayan, Niyet’i götürebileceği Yollar ortaya çıktı. Artık Atılımlar’ı beklemiyordu. Onları, tam olarak seçtiği yerde, parça parça satın alıyordu ve Hârf, harcayabilmesi için daha fazlasını üretmeye devam ediyordu!


Bu Birikim Hâl’ini aldı. Kendini ne kadar Zenginleştirirse, Hâliç o kadar çok çekiyordu; Ve artık daha görkemli bir Hâl’ini ortaya koymaya devam etmek için Hârf’in o kadar çok Sıvılaşma’sı gerekiyordu; Ve bu Sıvılaşmadan o kadar çok Biyokütle çöküyordu ki, bunları da daha da Zenginleşmek için harcıyordu. Genişleyen bir Nehir, tıpkı Yutan Haliç’in vaat ettiği gibi kendi Genişlemesi’ni besliyordu; Artık tüm Döngü’yü harcanabilir bir Para Birim’ine dönüştüren bir Hârf’le birleşmişti.


Arkasında, Barbatos bunun ona ulaştığını hissetti.


Osmontian Biyokütlesi’nin bir kısmı, onun Neden’iyle kurulan bağ üzerinden ona akarken, Barbatos Mavi ağacın önünde dikleşti ve koyu renkli gözleri kocaman açıldı. Zaten güçlüydü ama bu yeni bir şeydi; Kendi başına yönlendirebileceği, parçacıklı bir armağandı. Barbatos, onun bu armağanın sunduğu seçenekleri keşfetmesini izledi ve onun, kendine özgü bir şekilde, bu beklenmedik kazanç karşısında Duygusallığ’a kapılmakla zaman kaybetmediğini gördü. Kendi payını, her zaman en çok sevdiği Yönler’ine doğrudan aktardı; Varoluş’u, düşen Mana’nın altında temiz ve ölçülü adımlarla yükseliyordu; Önünde açılan Gelişim Yol’u, boğazında zevkten hafif bir uğultu yaratıyordu.


“Küçük Balık,” dedi sevinçle, Biyokütle’yi bir avuç mücevher gibi elinde çevirerek. “Bu… Nedir?”


Noah sadece gülümsedi, çünkü Hârf ona, kendisinin verebileceğinden çok daha iyi bir cevap veriyordu.


Tanımlanamayan Boşluklar’ın Ötesi’nde, Âilesi’ni başka bir Son Gözlemlenebilir Varoluş’a taşıyan bedeninde, etki geri kalanlarına da ulaştı.


Bunu ilk hisseden Henry oldu; Mavi-Altın saçlı genç adam, Biyokütle içine yerleşirken irkildi, Varoluş’u parladı ve Babası’nın Oğlu olarak bununla ne yapacağını neredeyse Ân’ında anladı; Sadece bir yüzden fazlasını miras almış birinin rahat içgüdüsüyle payını kendi içine yönlendirdi.


Amelia, nihayetinde her şeyin kaynaklandığı Sonsuz Neden’in Köken’i, payını aldı ve zaten görkemli olan Varoluş’unun Daha da yükseldiğini hissetti; Hârf’in aracılığıyla sesini duyurduğu Neden’in ta kendisi olan Anne ve Kaynağ’ı, kendi yarattığı Temel’in üzerine her şeyi inşa eden oğlunun Beyan’ıyla yüceltildi.


Ve Seo-Yeon da bunu hissetti.


Çocuk koğuşundaki Ayna Hükümdar’ı, Osmont Biyokütlesi’nin bir kısmı nazik ve sıcak bir şekilde Küçük Varoluş’una süzülürken, iri gözleriyle yukarı baktı; Uzaktaki Noah ise bunun gerçekleşmesini sağladı. O, bir Silah ya da Varoluş olduğu için değil, onun olduğu için payını aldı; Diğerleri kadar kesin bir şekilde onun Neden’ine bağlıydı ve Noah Osmont’un Kim olduğunu ortaya koyan Hârf, bu gerçeğin bir parçası olarak, bu Çocuğ’un onun koruması altında olduğunu ve kendisinin bir parçası sayıldığını ortaya koydu. Küçük parmak sözü, Varoluş’un kendisinin Dilbilgisi’ne dönüştü.


İlk Hârf, Noah’ın yanında yağmurun altında yanmaya devam ediyordu; Kendi Kendi’ni Besleyen, Varoluş’tan Beslenen bu Hârf, onu ve tüm yandaşlarını durmaksızın Varoluş’a kazıyordu; Tanecikli Gök Mavi’si taşkınlığını yaratıyor ve bunu Neden’in çizgileri boyunca dağıtıyordu.


Tek bir Hâef. En basit ve en temel olanı, onun var olduğunu belirten Yalın Beyan!


Ve bu, sessizce, bütün bir aileyi ve bütün bir halkı yüceltmeye çoktan başlamıştı; Bu, bu konuda söz hakkı olmayan bir Varoluş’un bedeliyle gerçekleşiyordu, sırf Noah Osmont nihayet var olduğunu Yazmış ve Varoluş da buna razı olmak zorunda kalmıştı!






Not: Sizce, daha ne kadar saçmalayabilir? Bir de ben bunu demedim. Gelecek o az kaldı. Ne düşünüyorsunuz bu arada? Daha durun. Çok ama çok Abartacağız.