Bölüm 5488

Onun “Hâliç Göz’ü” başının üstünde yavaşça döndü; Lemniskat şeklindeki Göz Bebeğ’i tam da bu türden kapalı bir döngüydü ve Noah kendi Ânatomisi’ni biraz daha iyi anladı.


Ve Zaman. Zaman, bu yolculuğun en tuhaf dersiydi, çünkü burada Zaman bir Nehir gibi davranmayı bırakmıştı. Görüş aracılığıyla, titreşen her Sicim ne öne ne de arkaya, ama bir şekilde her ikisine birden uzanıyordu; Tıpkı koparılan bir Tel’in tek bir ses anı değil, sürekli bir Nota olması gibi. Geçmiş ve Gelecek, Sicimler’in uğradığı yerler değildi.


Onlar, Sicimler’in kendisinin parçalarıydı; Nota’nın tüm uzunluğuydu; Ve onunla Amser’in Göz’ü aracılığıyla ördükleri Çapa, onları geriye doğru sürüklemekten çok, Ölçekler’den önce bile çalmaya başlamış notaların uzunluğu boyunca kaydırıyordu. Kapalı Döngüler’i düşündü, henüz yaşamadığı Târihler’de çoktan yapılmış eylemleri düşündü ve ilk kez bu fikir ona bir kuraldan çok bir Ânatomi gibi geldi. Elbette Geçmiş Değiştirilemezdi. Bir Nota’nın ortasına vararak, Başlangıc’ını Değiştiremezdi Varoluş.


Burada daha fazlası vardı. Daha fazlası olduğunu hissedebiliyordu; Sadece kenarlarına dokunduğu karanlığın bütün Dokumalar’ı vardı ve içindeki bir şey bu hissi dikkatle işaretledi çünkü Yapı’sı bu kadar zengin bir yer, bir yerlerde bir şeyin kesinlikle yaşamayı öğrendiği bir yerdi.


Boyutlar arasındaki Boşluk’ta ne yaşıyordu? Görebildiği hiçbir şey yoktu. Bu, hiçbir şeyin olmadığı anlamına gelmezdi!


Sonunda Okuma bir ritim kazandı ve Noah, Pantheon’un Kendi Yol’unu bulmasına izin verdi; Yaşayan Gemi, Ruination’ın Örgüsü’nün her bir dikmede uğuldadığı seçilmiş yol boyunca akıyordu. O, geminin kalbinde süzülmeye devam etti; Hâliç Göz’ü başının üzerinde dönüyordu ve BU Pinion Nöbet’i ise sırtında açılmıştı; Yüzler’ce Göz, köpüren karanlığı kendi başlarına gözetliyordu.


Yakınlarda, BU Yaratık Direkler’in arasından soğuk, gözünü kırpmayan bir dikkatle dışarı bakıyordu; Ryaenara da onun yanında durmuş aynı şeyi yapıyordu; İki Kâdim Varoluş, Bilinmeyen bir Yol’u izliyordu. BU Duygusal, Noah’ın yanına sıkıca yapışmış, BU Infiniverse ise ona daha da yakındı.


Yol alırken, Noah dikkatini içe çevirdi ve kendi Varoluş’una seslendi.


“Bana tekrar nerede durduğumu göster, Ruination.”


|Evet, Efendim.|


|Tanım: Noah Osmont. BU Quintessential Osmontian. Gerçek Yaşam Formu.|


|Osmontian Kaynak Sonsuzluğ’u: E-Sıralama’sı, Duir. D-Sıralaması’na Yükselme, Ruis: 150.000 Osmontian Biyokütle. BU Quintessential Osmontian’ın Egoik Niyet’i: E-Sıralama’sı, Duir. Yükselme: 150.000. Hâcim, Çıktı ve Doğruluk: E-Sıralama’sı, her zamanki gibi birlikte Yükseliyor.|


|Osmontian Dil’i: Dört Hârf Transkrib’e edildi. BEN’İM. OSMONT. QUINTESSENTIAL. İNSAN. Daha fazla Hârf için Kapasite mevcuttur ve bir Dil’in Açlık duyduğu söylenebilirse, Panteon ortaya çıktığından beri Omurga daha da aç Hâl’e gelmiştir.|


|Dokuz Pasif Osmontian İlke’si Temel’i: Hiçbir Şeye Borçlu Olmayan Akıntı, Yankılanan Geri Dönüşler Âktif haldeyken D-Sıralama’sı, Ruis Seviyesinde’dir. Büyüyen Üç Gözlemlenebilir Varoluş’un yankıları planlandığı gibi gelmeye devam ediyor ve oldukça cömert davrandılar. Kalan Sekiz Temel, F-Sıralama’sı, Beith seviyesinde’dir. Gelgit’in C-Sıralama’sı, Straif Seviyesi’ne Yükseltilme’si: 125.000. Diğerler’i: Her Sıra İçin 5.000.|



|Gerçek Uzantılar: Haliç Göz’ü, Şu Ân’da sadece şimdiki Zaman’ınızı değil, Yakın Geçmiş’inizi ve Olası Gelecekler’inizi de Yutuyor. Kırılmayan Bakışın Pinion Nöbet’i. Ölümsüz Kökün Hepatarkı. Süsleyen: Quintessential Ruination’ın Taç Yüzüğ’ü, yani Nen. İçinde Yer Alan: Hissedilmeyen Derinlikler’in Ölümsüz Kalb’i, Yaşayan Duygusal ile paylaşılıyor. BU Infiniverse’nin Panteon’u.|


|Gerçek İnsan İmparatoru’nun Gerçek Ayrım’ı: Beş lütuf aktif durumda. Tek bir Gerçek Beyan Edici İnsan Hükmü, yalnızca kendine ait, hâlâ Ölçülemedi, Hâlâ Kullanılmamış. Ölçme’ye devam ediyorum.|


|Panteon: BU Infiniverse’nin Quintessential Panteon’u. Ortaya çıkıyor. Üç Gerçek Yaşam Formu tarafından paylaşılıyor. Yetenekler’i henüz tam olarak Ölçülmemiş, şu anda benzeri görülmemiş bir geçişte Gemi, Kale ve Yuva görevi görüyor.|


|Neden’inizin altında Gözlemlenebilir Varoluşlar: Dört. Hepsi Gemi’de.|


|Mevcut Osmontian Biyokütle: 356.800. İnsan Dalga’sı, Dört Hârf, Yankılanan Dönüşler ve kötü seçimler yapan bir Muhafız arasında, nesliniz Nehirler’den Okyanus’a dönüştü.|


...!


Üç Yüz Elli Altı Bin.



Noah rakamı iki kez okudu ve ardından gelen soru gayet doğaldı. Şimdi değişiklik yapmalı mıydı?


Hem Osmontian Kaynak Sonsuzluğ’unu hem de Niyet’ini şu anda D-Sınıf’ına Yükseltebilir’di; Tek seferde Üç Yüz Bin harcayarak, bilinmeyen Boyut’a bir Sınıf Daha Güç’lü bir şekilde ulaşabilirdi. Ama tam da bu satın alma konusunda daha iyi bir ders almamış mıydı zaten? Son Yükseltme ona her biri birer Biyokütle’ye mal olmuştu, çünkü önce Seviye’yi doyurmuş ve işin fiyatını düşürmesine izin vermişti. Sabırla cep harçlığı karşılığında elde edebileceği bir Yükseltme için tam ücret ödemek strateji değildi. Bu sabırsızlıktı!


Para’yı, ucuz ve geniş kapsamlı sekiz uyuyan Temel’e aktarabilirdi. Ama ucuz ve geniş kapsamlı olmak ideal değildi. Bu Boyut hangi Temel’i sınayacaktı? Bilmiyordu. Zorluk şeklini ortaya çıkarmadan önce harcama yapmak, tahminde bulunmak demekti; Tahminde bulunmak ise israf demekti.


Ya da Üçüncü bir Yol vardı. Okyanus’u elinde tutmak. Rezerv’i sağlam tutmak, önce Boyut’un dişlerini göstermesine izin vermek, sonra da harcamak. Savaş sandığı, asla yanlış olmayan tek Satın Alma’ydı; Çünkü savaşın gerektirdiği her şeye dönüşürdü.


Ancak.


Gelgit hariç. Gelgit, Getiri’si Zaman’la katlanarak, artan tek Temel’di; Her armağan yankılanır, her Yankı yeni Yankılar doğururdu ve bilinmeyen bir Boyut’a yapılan yolculuk, sonuç ne olursa olsun, henüz bedelini hesaplayamadığı bir Ölçek’te Verme ve Alma yolculuğuydu. Gelgit’in durması gereken Seviye’den bir Kâdeme daha aşağıda kaldığı her Ân, sessizce kazanılmamış Faiz demekti. Erkenliğin kendisinin karşılığını verdiği tek bir satın alma varsa, o da buydu!


“Gelgit,” dedi Noah. “Onu C-Sıralaması’na Yükselt’in. Diğer her şey, bu Boyut bana ne olduğunu gösterene kadar beklesin.”


|Anlaşıldı, Efendim. 125.000 harcandı. Hiçbir Şeye Borçlu Olmayan Gelgit, keskinleştiren ve zorlayan C-Sıralaması’na, Straif’e yükseliyor ve biz karşıya geçerken, yerleşimi tamamlanacak. Temel şekil değiştirmeyi bıraktığında Straif’in bunu nasıl değerlendirdiğini rapor edeceğim. 231.800 Biyokütle yedekte tutuldu.|


WAA!


Ve böylece gemi köpüklü karanlığın içinden akıp, gitti; Ântik notaların uzunluğu boyunca kayan canlı bir Panteon, Tâçlı bir İmparator’u, ailesini, yuvasını ve bir dönemin en vahşi Varoluşlar’dan birkaçını, çok fazla çabuk yanıt vermiş bir kapıya doğru taşıyordu.


İleride bir yerlerde, Varoluş’unu hâlâ belirlemeye çalışan bir Yol’un sonunda, bilinmeyen bir Boyut bekliyordu!