“Ama ama, Eiji-kun gerçekten inanılmaz. Bu kadar genç yaşta bir romancı olarak çıkışını garanti altına almış olması… Babası bunu görmeyi ne kadar isterdi kim bilir.”
“Hayır, kesinlikle izliyordur. Önemli anlarda hep bir şekilde yakınımızda olurdu. Kitap çıktığında, cennetteki tüm arkadaşlarına anlatacak kadar mutlu olacağına eminim.”
“Kesinlikle. Ben de çıkar çıkmaz okurum, sonra mezarını ziyarete gidip övünürüm. Ama biraz yavaş okur, bilirsin.”
“O zaman seninle gelirim.”
“Bu arada, bugün Şehir Meclis Üyesi Kondo meselesi için geldim. Asıl konuya geçelim mi?”
“Evet. Büyük ihtimalle ne olacak?”
“Şehir zaten karşı önlemleri tartışmaya başladı. Şirketinin de usulsüz muhasebeye karıştığı anlaşılıyor. Bu açık bir şekilde yasa ihlali. Eğer bu düzgün şekilde kanıtlanırsa, şehir inşaat projelerine teklif verme hakkını kaybedecek. Aynı durum ulusal ve eyalet projeleri için de geçerli. Böyle olursa şirketi ayakta kalamaz. Büyük ihtimalle iflas eder.”
“Bu arada, meclisteki koltuğuna gelince…”
“Şehir yönetmeliklerine göre, görevdeyken tutuklanan bir meclis üyesinin maaşı derhal askıya alınır. Tanıdığım meclis üyeleriyle gerekli zemini şimdiden hazırladım. Bir sonraki genel kurulda istifası tavsiye edilecek. Eğer reddederse, tereddütsüz ihraç edilir. Bu noktaya gelirse, artık bu dükkâna da baskı yapamaz. Şirketini, şehir meclisi üyeliğini… her şeyini kaybeder.”
“Teşekkür ederim. Minami-san, sana gerçekten minnettarım.”
“Teşekküre gerek yok. Sizi ikinizi torunlarım gibi görmeye başladım. Sevimli torunlarımı korumak için her şeyi yaparım. Ben yaşadığım sürece, kimsenin size zarar vermesine izin vermem.”
※
—Eiji’nin Bakış Açısı—
“Senpai, beni her zaman eve kadar bıraktığın için teşekkür ederim. Lütfen meşgul olduğun zamanlar bana söyle. Birisi mutlaka gelip beni alır.”
Her zamanki gibi birlikte akşam yemeği yedik ve sonra onu evine kadar geçirdim.
“Hayır, bunu sadece istediğim için yapıyorum. Ayrıca, eve dönüş yolunda yavaş yavaş sohbet etmeyi de oldukça seviyorum.”
Bunu söylediğimde, Ichijo-san’ın yüzü bir anda kıpkırmızı oldu.
Yumuşak bir sesle, “Ah, hadi ama,” dedi ve hemen ardından her zamanki haline döndü.
“Bunu hep düşünürüm Senpai ama… bana karşı biraz fazla mı düşkünsün? Bazen biraz da aşırı korumacı oluyorsun.”
Bunu söyledikten sonra pot kırdığını fark etmiş gibiydi. Yüzü az önceye göre bile daha fazla kızarmıştı.
“Şey… bunu inkâr etmeyeceğim. Dürüst olmak gerekirse, birlikte vakit geçirmekten bu kadar keyif aldığım birini bulmak nadir.”
Benzer ilgi alanlarımız var ve bana, kişisel olarak dezavantajlı duruma düşeceği anlarda bile yardım etti. Böyle birini değerli görmemem mümkün değil.
Her şey biraz sakinleştiğinde, duygularımı düzgün bir şekilde ifade etmeyi düşünüyorum. O günün yakında geleceğini hissediyorum.
※
—Ai Ichijo’nun Bakış Açısı—
Her zamanki gibi Senpai beni eve kadar bıraktı. Birlikte akşam yemeği yedik ve sonra beni evime kadar geçirdi. Sanırım normal sevgililerden bile daha yoğun zaman geçiriyoruz birlikte.
Mümkünse, aramızdaki ilişkiyi daha da derinleştirmek istiyorum.
Az önce kendim pot kırdım ama zaten birbirimizden hoşlandığımızı biliyoruz.
Karşılıklı duygularımız olmasına rağmen, bir sonraki adımı atmaktan korkuyorum. Bu rahat ve sıcak ilişki hâlinin içinde sonsuza kadar kalmak istiyorum. Böyle zayıflayan bir yanımın ortaya çıkması doğal sanırım. Çünkü bu benim ilk aşkım. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.
Ama onun sevgilisi olabilseydim, mutlu olurdum. Bu yüzden artık her şeye bir son vermeliyim.
Senpai’ye ve diğerlerine bir minnet borcum var. Çünkü bana, bir zamanlar terk ettiğim insan sıcaklığını yeniden öğrettiler.
“Onunla sonsuza dek birlikte olmak istiyorum.”
Bunu, Senpai duymasın diye gerçek duygularını fısıldadı.
Duymaması için söylemiş olsa da, kalbinin bir yanı onun duymasını diliyordu.
Ve sonra fark etti… mutlu olduğunu.
Yolu olabildiğince yavaş yürüdük.
Birlikte geçirdiğimiz zamanı, biraz olsun daha uzatabilmek için.
Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.
