Bölüm 5044: Nakatsukini! IV


İçeri girdikleri Yapı loştu ve Alan’ın kendisiyle benzer bir Atmosfer’le doluydu.


Etraflarına serpiştirilmiş parıldayan Yıldız Işıklar’ı, Noah yakından bakıp, Kaos’un içindeki desenleri fark edene kadar rastgele bir Düzen içinde görünüyordu. Karanlık’ta Takımyıldızlar’ı oluşup, yok oluyordu; Çarklar, duvar olması gereken yüzeylerde Minyatür bir şekilde spiral çiziyordu, ancak bu yüzeyler daha çok Yıldızlar arasındaki boşluğa açılan pencereler gibi hissettiriyordu.


İçerideki Varoluş, bu Yapay Alan’ın ortasında derin bir Işık Kaynağ’ı görevi görüyordu.


Noah, sürekli değişen Kare bir Küp’ün içinde bulunan Beyaz-Mavi bir Tekilliğ’i gözlemledi. Tekillik, ona hemen BU Beholder’i hatırlatan bir parlaklıkla nabız gibi atıyordu. 


Ancak BU Beholder uzak ve değerlendirici hissettirirken, bu Varoluş, diğer hiçbir Proterozoik Ölçek Varoluş’unun sahip olmadığı bir Güç’le Bilinc’ine baskı uygulayan bir şekilde muazzam geliyordu.


Bu Varoluş çok güçlü bir herifti!


İçeri girdiklerinde, bu Varoluş’un Tekilliğ’i doğrudan ona sabitlenmişti.


Bakış, düşmanca olmaktan ziyade sakin ve meraklıydı; Tehditkâr olmaktan ziyade, gerçekten ilgilenen bir şeyin dikkatini çekiyordu. 


Naldine konuşmaya başlarken, bu Varoluş’a doğru baktı.


“Varoluş’un Temeller’ine Adlar’ını kazımış tüm Tekil Bilinçler ve İlkel Mimarlar arasında, gerçekten tarafsız kalmayı başaran tek Varolu sensin, Sadakar.“


Bir Ân durdu; Tekillik’le noktalı gözleri, önlerindeki Varoluş’un Güneş gibi parlaklığını yansıtıyordu.


“Ama burada bile, Gözlemlenebilir ile Gözlemlenemez arasında Sıkışmışken, Bilgisiz olduğunu iddia edemezsin. İkimiz de Dokumalar’daki titremeleri, İlk Neden’in yankılarını hissettik ve dinledik.“


Noah sessiz kaldı, bakışları Lider’in parıldayan siluetine sabitlenmişti. Bu, Naldine’nin yürütmesi gereken bir müzakereydi. O, en azından şimdilik, tartışan değil, tartışılan Varoluş olarak buradaydı. Ve birçok soru olduğu için harekete geçmeden önce giderek, daha fazla Bilgi topluyordu.


Bunun gibi kaç tane yer daha vardı? İlkel Mimarlar Kümeler’i... Buraya mı benziyorlardı, yoksa daha mı Küçüktüler ya da daha mı Büyüktüler?


“Barış’ı savunanlar, kesinlikle Gözlemlenebilir Varoluş’un Parçalanmasını istemeyenlerin tarafında yer alırlar,“ diye devam etti Naldine, ses tonu gözlemden soğuk, Pragmatik bir teklife kaydı.


“Onu buraya saklamak için getirmedim. İkinizi tanıştırmak ve bir antlaşma yapmak için geldim.“


Noah’ı işaret etti; Bu Alan’daki her şeye baskı uygulayan Varoluş’a rağmen eli sabitti.


“Karşılıklı savunma anlaşması. Çünkü her şeyi Hiçliğ’e ve Sonsuz Potansiyel’e döndürmek isteyen canavarlar nihayet harekete geçtiğinde, Nakatsukuni bile bir taraf seçmek zorunda kalacak. Varoluş’un var olmaya devam etmesine izin veren tarafı seçmenizi tercih ederim.“


...!


Tekil Bilinç önlerinde nabız gibi atıyordu, içindeki parlaklık onun sözlerini işlerken, dalgalanıyordu. O Kâdim bakış, Naldine ile Noah arasında gidip, geldi, her ikisini de yüzeyin ortaya koyabileceğinden çok daha fazlasını algılayan bir dikkatle değerlendiriyordu.


Sonunda, Varoluş’un Temeller’inde yankılanacak kadar derin bir sesle konuşmaya başladı.


“Varoluş... Anlaşılamaz bir Uçsuz Bucaksızlık Dokuması’dır, Sayısız Dokuma’nın uyumsuz bir senfonisidir; Burada, tüm Ölçekler’in doğuşu ve Ölüm’ü bile, yaklaşan karanlığa karşı bir Mum’un çılgınca titremesinden ibarettir.“


Sadakar konuşmaya devam ederken, Küp başka bir konfigürasyona geçti.


“Karşımda durup, barışsever olduğunu iddia ediyorsun, Naldine Manthon, ama bu sığınağa, BENİM Sığınağ’ıma, kaçınılmaz Yıkım’ın kokusunu sürükleyerek, giriyorsun. Buradaki Varoluş’un, sabırla süren sessizlik içinde Eonlar  boyunca beslediğimiz sessizliği muhtemelen paramparça edecek ilk ağır habercisi.“


Gerekenden daha uzun süren bir duraklama Ân’ı meydana geldi. 


“Ama bir Ân için antlaşmalarını ve yıpranmış öngörülerini bir kenara bırakalım.“


Tekilliğ’in dikkati artık tamamen Noah’a odaklanmıştı.


“BU Sonsuzluk Taşıyıcı’sı. Bu yaşlı Varoluş’a, gerçekte nereden geldiğini ve sahip olduğun Yeteneğ’i nasıl edindiğini anlatmayacağını sanmıyorum.“


Soru, içten bir merakla ona yüklendi.



“Seninle ilgili pek çok şey, inkar edilemez bir şekilde merak uyandırıcı. Hangi gizli alemde şekillendin? Bilincin ilk kez hangi unutulmuş çağda kıvılcımlandı? Varoluşunun özünü, sahip olduğun şeyleri barındırabilecek böyle bir bedeni mümkün kılan, hangi imkansız farklılaşma ve farklılaşmama malzemeleri oluşturdu?“


Sadakar’ın parlaklığı her soruyla birlikte titriyordu.


“Seninle ilgili pek çok soru var. Eğer paylaşırsan, belki de sana ulaşmaya çalışan eski canavarlar, öğrendikten sonra geri çekilirler.“


...!


Hangi Âlem’de oluşmuştu? Onu oluşturan Malzemeler neydi?


Noah, bu Varoluş’a, kendisinin Dokuz Ay boyunca bir Râhim’de taşınan, her kirletişinde bezinin değiştirilmesi gereken Zayıf bir Bebek olarak doğmuş basit bir İnsan olduğunu nasıl anlatacağını bilmiyordu. Anne’si ona süt vermiş, omzunda geğirtmişti. Anne’si, ona yürümeyi öğretmişti. 


Bu, Gözlemlenebilir Varoluş boyunca Sonsuzluğ’u yöneten Varoluş’un görkemli imajı değildi elbette.


Bu Varoluş’a nasıl cevap vereceğini, Sadakar’ın açıkça duymayı beklediği şeye kıyasla gülünç derecede sıradan görünen kökenlerini nasıl ifade edeceğini düşündü.


Cevabını formüle edemeden...


DING!


Bir çınlama sesi Yapı içinde yankılandı, Yıldız Atmosfer’ini bir bıçağın ipek kesmesi gibi delip, geçti. Ses, Naldine’nin hemen kaşlarını çatmasına neden oldu.


Tekil Bilinç’ten derin bir iç çekiş yankılandı; O Kâdim seste boyun eğme ve sinirlilik karışmıştı.


“Ne demiştim? Kaos’un Dokumalar’ını getirdin, Naldine Manthon.“


Sadakar’ın dikkati Yapı’nın duvarlarının ötesindeki bir şeye kayarken, Küp daha hızlı dönmeye başladı.


“Çünkü şimdi, düşman olarak gördüklerin geldi. BU Köylü ve BU Moloch da artık kapıma dayandılar.“


...!