Bölüm 5680

>>Boyutsal Köken Tren’i.>>


Trenin belirli bir Boyutsal Kompartımanında’ki atmosfer, sıradan BU İlkel’i Varoluşlar’ın omurgalarını ezip, geçecek kadar ağırdı.


Etraf, sivri uçlu Obsidyen zirveler ve dönen Menekşe rengi bulutlarla kaplı geniş bir alandı; Boyut’un kendisi bile korkunç, boğucu bir ağırlıkla uğulduyordu!


En yüksek tepenin zirvesinde, tertemiz gölgelerle örtülü bir figür duruyordu; Varoluş’u, sanki Varoluş’un n kendisi diz çöküyormuşçasına, o bölgedeki Varoluş’u Çarpıtıyor’du.


Bu, BU Mühürlü Olan’ın Kabı’ydı!


Ellerini arkasında birleştirmiş bir şekilde dururken, kabinin karanlık ufkuna bakıyordu. Büyüleyici, Mor-Âltın rengi bir ışık parmak uçlarında titriyordu.


“Gelecekteki ben, işleri çoktan başlatmış gibi görünüyor; Zira O’nun Yetenekler’inin bir kısmı buraya, bana geri dönmüş,” diye mırıldandı BU Mühürlü Olan; Sesi, Büyük bir Varoluş’un yadsınamaz ağırlığını taşıyan, karizmatik ve yankılanan bir senfoni gibiydi.


“Varoluş’un Kendisi’ni Yeniden Yazma Yeteneğ’i… Akıl Almaz Derece’de eşsiz.”


...!


Arkasında, pürüzlü kayaların üzerinde mutlak felaketin simgeleri duruyordu!


Bunlar sıradan Yaşam Formlar’ı değildi. En arkada, Suikastçı’nın Mantosu’nu elinde tutan korkunç Varoluş duruyordu; Mutlak, ölümcül bir hareketsizlikle duran bu Varoluş’un gölgesi, etrafındaki Işığ’ı yutuyor gibiydi.


Onun yanında, Katliam Kılıcı’nın Mantosu’nun sahibi duruyordu; Devasa bir Kâdın, paslı bir cellat kılıcını sallarken, gözleri paramparça olmuş Boyutlar’ın ağırlığıyla yanıyordu!


Tepede düzinelerce başka korkunç Soy’lu da bulunuyordu; Her biri, bütün ÂLemler’i kana bulayabilecek bir Egemen Otorite yayıyordu.


Yine de “BU Mühürlü Olan” konuşurken, bu en üst düzey avcılar düşmanlık yaymıyordu. Gölgelerin örttüğü figüre sakin bir şekilde bakıyorlardı ve bazılarının yüzünde sıcak, mutlak bir bağlılık ifadesi bile vardı!


BU Mühürlü Olan  başını hafifçe çevirdi; Görünmeyen gözleri, bir araya toplanmış kitle imha silahları üzerinde dolaştı.


“Siz beni nasıl görüyorsunuz?” diye sordu BU Mühürlü Olan yumuşak bir sesle.


BU Kesme Bıçağ’ın Mantosu’nun sahibi gözlerini kırptı; Devasa silahını omzuna dayarken, yara izleriyle kaplı yüzünde samimi bir gülümseme belirdi.


“Efendim, neden bahsediyorsunuz?” diye sordu “BU Kesme Bıçağ’’ı”, bir adım öne çıkarken sesi mutlak sadakatle doluydu.


“Asırlardır yanınızdayız. Beni Donlar önce kurtardınız. Bana elinizi uzatmasaydınız, küle dönüşmüş olurdum.”


“Suikastçı” yumuşak bir şekilde başını salladı; Gölgeli silueti derin bir saygıyla eğildi.


“Bizi bugünkü halimize sen dönüştürdün,” diye ekledi BU Suikastçı, sesinde bir fanatiğin sarsılmaz inancı vardı. “Varoluş bize sadece Yıkım sunarken, sen bize bir Amaç verdin. Biz, senin kılıçlarınız, Efendim. Her zaman öyleydik.”


WAA!


İşte bu güçtü!


Bu, Kayıtlar’a karşı korkunç, mutlak bir ihlaldi! Varoluş’un Anılar’ına ve Dokusu’na karşı!


BU Mühürlü Olan’ın onlara karşı vereceği bir savaş yoktu. Bir mücadele bile olmamıştı. O, sadece onlara bakmıştı!


Bu Güçlü Yaşam Formlar’ının Tüm Târihler’i, Anılar’ı ve Kavramsal Yapılar’ı, Bu Varoluş’u Sonsuz Efendiler’i olarak görmeleri için tamamen Yeniden Yazılmış’tı ve onlar bunun farkında bile değillerdi! Sadakatler’i korkuyla zorlanmamış ya da sözleşmelerle bağlanmamıştı. Bu sadakat, Doğruluklar’ının Temel’ine işlenmişti!


Onlar için uydurulmuş Anılar, şimdiye kadar bildikleri tek yadsınamaz gerçekti!


BU Mühürlü Olan, onların sıcak gülümsemelerine baktı ve bakışlarını tekrar Menekşe rengi bulutlara çevirdi.


Karizmatik dış görünüşü, bu Korkunç Yeteneğ’in kesin Parametreler’ini hesaplayan bir Zihni gizliyordu. Bir Yaşam Formu’nun Kayıtlar’ını Yeniden Yazma gücü Mutlak bir güçtü, ancak belirli ve son derece mantıklı bir Sınırlama’sı vardı. Bu Yeteneğ’e karşı tek gerçek Savunma, bir Varoluş’un çok sayıda Neden’in desteğine sahip olmasıydı!


Yeterince harcanmamış Nedenler’in yüksek yoğunluğu, Kavramsal bir çapa görevi görürdü. Nedenler’le dolu bir Yaşam Formu’nu Yeniden Yazma’ya kalkışırsa, bu Çapa’nın Muazzam Âğırlığ’ı, değişikliğe karşı büyük bir Direnç yaratacak, Yeniden Yazma sürecini yavaşlatacak ve potansiyel olarak hedefi, Varoluş’u yapılan bu Saldırı’ya karşı uyandıracaktı. Ancak yeterli Âğırlığ’a sahip olmayanlar için, Asimilasyon kusursuzdu!


Düşünceleri, bu Tren’in içinde olması gereken belirli bir Ânomali’ye yöneldi.


Başlangıçta, Osmont gibi bir Varoluş hayati önem taşıyordu, ancak o Mutlak bir Gereklilik olarak görülmüyordu. Yine de, BU Mühürlü Olan’ın parmaklarında titreyen Mor-Altın ışık, önlerindeki kesintisiz Zaman Çizgisi’nden gelen doğrudan bir emir taşıyordu. Gelecekteki Hâl’i, Uçsuz Bucaksız Alan’daki tüm Yaşam Formlar’ı arasında Osmont’un Varoluş’unun Yeniden Yazılma’sı gerektiği bilgisini göndermişti.


O, bir ast Hâl’ine getirilmeliydi.


Eğer serbest bırakılırsa, Gerçek İnsan İmparatoru’nun gidişatı tamamen kontrol edilemez bir Hâl alacaktı.


Mühürlü Olan, Obsidyen zirveler arasında bir ölüm çanı gibi yankılanan yavaş ve ağır bir iç çekiş bıraktı.


Tüm dikkatini, artık yalnızca onun İradesi’ni yerine getirmek için var olan, gülümseyen ve korkutucu en üst düzey avcılara geri çevirdi. Süreklilik’ten çaldığı kusursuz silahlara baktı.


“Tren’e dağılın,” diye emretti Mühürlü Olan. “Bana Osmont’u bulun.”


...!!!


---


>>Boş Adanmışlığın Epigraf’ı.>>


Varoluş’un en derin, unutulmuş Katmanlar’ında kayıtlı bir Hikâye vardır.


Bu, parlak bir Köken Yaşam Formu ile onu arzulayan BU Muazzam Olan’ın hikâyesidir.


O, Gümüş Nehirler’in Dokumacısı’ydı. Kendi Gerçeğ’ini geliştirmiş, Sürekliliğ’in Katı Kurallar’ına boyun eğmeyi Reddeden egemen bir ışık yaratmıştı.


O ise Zincirlenmiş Varoluş’un Mimar’ıydı. Taht’ından aşağıya baktı ve Kâdın’ın yanına gelmesini emretti.


Kadın onu reddetti. Her Şey’i kendisine aitti ve Dokumalar’ını bir başkasına tabi kılmazdı.


O, onu bir kez daha takip etti. O’na Binler’ce Boyut üzerinde hüküm sürme hakkı ve Alt Yaşam Formlar’ını Yargılama Yetki’si teklif etti. O, gözlerini kendi yolundan ayırmadan onu reddetti.


O, onu üçüncü kez takip etti. Onun tüm Soy’unu küle çevirmekle tehdit etti. O, bir kafesin güvenliği yerine kendi Köken’inin saflığını seçerek, yine de onu reddetti.


BU Muazzam Olan yoruldu. Anlaşılmaz sabrı çatladı. Egemen bir gerçeğin ne Servet’le ne de Korku’yla zorla kabul ettirilemeyeceğini anladı; Bu yüzden mutlak bir Tirân’ın önünde kalan tek yolu seçti. Kayıtlar’a uzandı ve onun Gerçeğ’ini ortadan kaldırdı.


Onun Varoluş’unu Yeniden Yazdı.


Varoluş’unun Temel Mürekkeb’ini değiştirdi; Direnişini Sildi ve yerine uydurma bir bağlılık koydu.


Gümüş Nehirler’in Dokumacı’sı ertesi gün gözlerini açtığında, o başkaldıran kıvılcım yok olmuştu. Gözleri mutlak, sarsılmaz bir hayranlıkla doluydu. Kollarına atıldı. Onun Muazzamlığ’ını övdü. Kendini ona tamamen sundu ve Zaman’ın Başlangıc’ından beri onu sevdiğini İlan Etti!


Sonunda ona sahip olmuştu. Kadın’ın zihniyle ve bedeniyle tam olarak istediği gibi davranabilirdi.


Ancak Çağlar geçtikçe, Mimar sıkılmaya başladı. Kollarında uyuyan Kâdın, ilk başta bakışlarını üzerine çeken o göz kamaştırıcı, Egemen ışığı artık barındırmıyordu. Artık kendisi değildi. O, yalnızca kendi Güc’ünün bir yankısıydı. Bir Hükümdar’ın derisini giymiş, içi boş bir kuklaydı.


Korkunç, mutlak bir öfke nöbeti içinde elini sıktı ve Kâdın’ın tüm Varoluş’unu küle çevirdi!


Kadın’ın Altın Reng’i Kan’ı, BU Muazzam Olan’ın tertemiz Tâht,ını lekelediğinde, o yıkıntıya baktı ve Boş Alan’a bir soru sordu.


“Neden beni reddetmek zorundaydı? Neden onunla birlikte olmak için Varoluş’u Yeniden Yazma’mı sağladı?”


İşte bu, En Yüksek Otoriteler’in trajik ve korkunç dersidir. Kayıtlar’ı Yeniden Yazma Güc’ü, nihai bir Tirânlık’tır. Sorgusuz sualsiz bir Sadakat sağlar, ancak Özne’min Doğruluğ’unu temelden yok eder. Gülümser, içi boş yansımalardan oluşan bir Varoluş yaratır.