‘’Bu dünyaya ‘bunu’ yapmak için geldim.‘’ diyebilmek bana çok iddialı geliyor. Bunu söyleyebilen insanlara şahsen imreniyorum. İnsanın tutkusunu keşfetmesi ve onun peşinden hırsla, azimle, disiplinle, kararlılıkla gitmesi hayattan aldığı tatmin duygusunu maksimize ediyordur eminim. İşte bu bahsettiğim tatmin duygusunu çok iyi işleyen bir seri Ashita No Joe. Bir kere geldiğimiz bu hayatta, herkes için tutunacak bir şey bulmak fevkalade mühim. Bu seride de tutunacak bir şey bulmuş ve onu sıkıca kavrayan Joe ile boks yolculuğuna çıkıyoruz.

Ashita No Joe 1968-1973 senelerinde yayımlanmış. Günümüze kıyasla epey filtresiz, tıraşlanmamış, saf ve duygusal yoğunluğu çok yüksek bir seri. 

Mangayı okumadan evvel animesini izlemiştim. Hikayesinin yanı sıra animenin müziklerini, çizimlerini, seslendirmesini çok sevmiştim. Eski Yeşilçam dramalarını izlerken hissettiğim o yoğun hisleri bu seriyi izlerken yaşadım. Mangadan ayrıldığı kısımlar olsa da animesini de izlemenizi tavsiye ederim.