Bölüm 5286

Bakışları, gösterdiğinden daha fazlasını hisseden bir Varoluş’un bakışları gibi sertleşmişti.


Noah, böyle bir Ân’da bile... Pek duygularını dışa vuran biri değildi.


Alexander, Noah’ın elindeki Enneagram’a baktı, sonra tekrar Noah’a döndü.


“Varoluş, bir Hikaye değildir,“ dedi. “Bizler, büyüklük vaat edilen Kâder’li Varoluşlar değiliz. Varoluş Acımasızdır. Varoluş Âdaletsizdir. Varoluş Umursamazdır.“


Gövdesi boyunca hareket eden Gümüş-Altın rengi bir dalgaya karşı kendini sabitledi ve kendisine ulaşabilen Sonsuzluk ile geri itti.


“Bir Varoluş ne zaman geri adım atması gerektiğini bilmelidir. Ben şimdi atıyorum.“


Noah’ın gözlerine baktı.


“Lütfen Hâlkım’a iyi bak. Benim için artık pek bir şans yok. Bu Enfeksiyon çok büyük geliyor. Ama Hâlâ onunla mücadele ediyorum. Eğer Yeteneğ’in varsa, bu konuda bile sana güveneceğim. Hâlâ son bir parça inatçılığım var. Hâlâ... Denemek istiyorum.“


Yüzünde umut da değil, umutsuzluk da olmayan bir ifade belirdi.


Bu, şu anda bile sönmeyi reddeden kendi parlaklığıydı!


“Ne de olsa, Varoluş da Zorluklar’la doludur.“


Noah’a baktı.


“Ve Varoluş Sebat Etmeli’dir.“


BOOM!


Noah, ona baktı ve Alexander’ın bilmediği şeyin tüm ağırlığını hissetti; O da, izin istediği şeyi çoktan yapmış olduğuydu.


Bir Ealdor Sınıf’ı Varoluşsal Acedia Mühimmat’ından sağ kurtulmuştu. Enneagram’ı korumak için Enfeksiyon’u yeterince uzun süre geride tutmuştu. Aktif olarak dönüşüm geçirirken, az önce verdiği kararı verebilecek kadar Bilinc’i yerindeydi.


Dördüncü Ölçek’teki Varoluşlar zaten şimdiye kadar Enfeksiyon’a yenik düşerlerdi!


O, zaten Sebat etmişti!


O, zaten fazlasıyla yeterince şey yapmıştı!


Noah, Enneagram’ı tuttu, Alexander’a baktı ve bir Ân için hiçbir şey söylemedi.


Sonra harekete geçti.


Alexander’ın yanına oturdu.


Parçalanmış Barınağ’ın  üzerine çöktü ve Alexander’ın vücudundan dışarı doğru baskı yapan Acedia Enfeksiyonu’nun Gümüş-Altın parıltısı, etrafındaki Osmontian Mutlak Sonsuzluğ’u buldu ve... Hiçbir şey yapamadı.


Yanındaki Adam’a baktı.


“Yardıma ihtiyaç duymakla başarısız olmak aynı şey olduğuna karar verdiğin için böyle hissediyorsun,“ dedi. “Öyle değil.“


Alexander’ın bakışlarını sarsılmaz bir kesinlikle karşıladı. “Dışarı çıktın. Kendi Yol’unu aradın. Sana verilenleri kullandın ve Beowulf’un sana yaşattığı her şeyi, Varoluş’un yoluna çıkardığı her engeli Aştın ve ilerlemeye devam ettin. Bu, başarısız olmuş bir Varoluş’un profili değil. Bu, denemiş bir Varoluş’un Profil’i.“


Gümüş-Altın rengi bir nabız Alexander’ın omzundan geçti ve o otomatik olarak buna karşı koydu; Sonsuzluk buna karşılık olarak parladı.


“Gurur’un tek bir gerçek başarısızlığı vardır,“ diye devam etti Noah, “Ve o da yardıma ihtiyaç duymamaktır. Başarısızlık, şu anda bulunduğun yere, yenilmiş, Enfekte olmuş ve bir Barınağ’ın enkazında otururken bakıp, dışarıda kendi başına başaramadığın için tüm girişimin bir başarısızlık olduğuna karar vermektir. İşte her şeyi yok eden Gurur budur. Elini uzatma eylemi değil.“ Sözlerinin etkisini bekledi. “Sen... Başarısız olmadın.“


Alexander’ın yüzünde bir hareket oldu.


“Başarısızlık sürecin bir parçasıdır. Sayamayacağım kadar çok kez başarısız oldum. Değerli bir şeye dönüşen her Varoluş’un arkasında bir başarısızlık Kataloğ’u vardır ve devam edenler, asla yardım edilmeye ihtiyaç duymayanlar değildir. Onlar, yere serildiklerinde, ulaşacakları bir şeye sahip olanlardır.“


Noah, etraflarındaki Alt Gözlemlenebilir Varoluş’un harap manzarasına baktı; Gözün görebildiği her şeyi kaplayan Gümüş-Altın Rengi Sessizliğ’e.


“Sahip olduğun Bağlar, Güc’ünün bir parçasıdır. Güc’ünün yerine geçen bir şey değil. Bir Parça’sı. Yere düştüğünde, seni ayağa kaldıracak birinin olması bazen her şey olabilir. Bazen tek ihtiyaç duyulan şey bir Yardım elidir.“


Ayağa kalktı.


Alexander’a döndü ve elini uzattı.


Alexander, Varoluş’u adeta haykırıyor gibi görünürken, ağır kıpkırmızı gözleriyle bir Ânlığ’ına Noah’ın eline baktı! Sonra uzandı ve elini tuttu.


HUUM!


Osmontian Mutlak Sonsuzluk, Noah’ın elinden fışkırdı ve Alexander’ı, dalgalanan çok renkli bir ışık baloncuğuyla sardı; Dokuz Ana Neden ifadesi, bileşik rezonanslarıyla Baloncuğ’un yüzeyinde akıyordu; Işık, Gümüş-Altın rengi Acedia Enfeksiyon’una baskı uyguluyor ve kendi Sonsuzluğ’unun ona hitap ettiği şekilde ona hitap ediyordu.


Alexander’ın bedeni, Baloncuğ’un içinde tamamen onu sarmalarken, parıldadı.


Sonra ortadan kayboldu.


Noah, Balon tam olarak kapanmadan önce BU Infiniverse’ye komutu göndermişti; Tâlimat, aralarındaki bağlantı yoluyla iletilmişti. BU Infiniverse, Komut ulaşır ulaşmaz Ana Beden’inin dışında izole bir Alan ayırmıştı; Bu, Enfeksiyon’un yayılma riski olmadan incelenebileceği, Alexander’ın Osmontian Mutlak Sonsuzluk Balon’unun sağladığı dış destekle Enfeksiyon’la savaşmaya devam edebileceği, Noah’ın ise Nedensel Sessizliğ’in Enfeksiyon’unun bir tedavisi olup, olmadığını belirleyebileceği, Ana Substratından ayrı, kapalı bir Alan’dı.


Henüz bir tedavisi olup, olmadığını bilmiyordu.


Bunu öğrenmeye niyetliydi.


Alt Gözlemlenebilir Varoluş’un geri kalanını değerlendirmek için döndü; Kontrol etmesi gereken Varoluşlar’ın konumlarını, Sessizliğ’in Parazit’i aracılığıyla Algısı’nın Hâlâ ulaşabildiği, dönüşmemiş hayatta kalan Varoluşlar’ın yerlerini ve kimin önce bulunması gerektiğinin öncelik sırasını katalogladı.


Henüz hareket etmeye başlamıştı ki, bir Ân önce boş olan yakınındaki bir noktada Varoluş dalgalanması oldu.


Durdu.


Arkasını döndü.


Sir William Arthur, Gözlemlenebilir Varoluş’un Alt kısmındaki Sessizlik Varoluş’unda duruyordu; Varoluş’u, varışın sadece olan bir şey olduğu bir Varoluş’un rahat Otoritesi’yle koordinatlara yerleşmişti.


Obsidyen Yıldız giysisi lekesizdi. Beyaz gömleği tertemizdi. Kravatı, gömleğin yüzeyine hiçbir ayar yapılmamış gibi duruyordu. Yanındaki Obsidyen Kın, yakın zamanda çekilmiş olduğuna dair hiçbir iz göstermiyordu; Yüzey’ı, Noah onu ilk gördüğünde taşıdığı aynı sakin hazırlığı taşıyordu.


Noah’a baktı.


“Yaşam Formlar’ı muazzam bir Güc’e sahip olduklarında, bu güçle birlikte şişirilmiş Egolar ve bu güce hazırlıklı olmayan Varoluşlar’da ortaya çıkan Duygular da eklenince, oldukça öngörülebilir bir sonuca varırlar.“ Ses’ini, Hiç çaba harcamadan Sessizlik Varoluş’una taşıdı.


“Varoluş’un kendilerine ait olduğu sonucuna varırlar. O Ân’ki ruh hallerine uygun gördükleri ölçüde, istedikleri Varoluş’a istedikleri her şeyi yapabileceklerini düşünürler.“ Etraflarındaki her noktayı kaplayan Gümüş-Altın rengi Sessizliğ’e baktı.


“Sonuç, görebileceğiniz gibi, şuna benzer bir şey.“


Ceketini düzeltti.


“BU Yaldızlılar, bu eğilimin belirli bir ifadesini temsil ediyor. Mühendislikler’i, Medeniyet Altyapılar’ı ve oldukça Büyük Ölçek’te Varoluşlar üretme konusundaki etkileyici kapasiteleriyle, önemli bir ifade olduğunu kabul ediyorum.“ Noah’a doğrudan baktı.


“Ama onlar pek çok ifade Biçim’inden sadece biri. Varoluş’un kendilerine bir şey borçlu olduğu, güçlerinin Varoluş’u onu kullanma Otorite’si verdiği, Varoluş içinde Yaşayan Varoluşlar’ın dikkate alınması gereken hayatlar değil, yönetilmesi gereken değişkenler olduğu gibi, aynı derecede Sınırsız inançlarla hareket eden başkaları da var.“


Bir Ân durdu.


“Böyle Varoluşlar’a karşı, Varoluş Pâsif kalamaz. İçinde yaşayanlar kendilerine yapılanlara sadece katlanıp, bunun sona ermesini beklerse, hiçbir şey değişmez. Yaşarız. Hareket ederiz. Bu tür olayların tamamlanmak yerine kesintiye uğraması için harekete geçeriz.“


Gözleri Noahınkiler’le buluştu.


“Zaman’ın Ötesi’nde BU Yaldızlı Olanlar’ın dikkatini çekmiş olman seni benzersiz kılıyor. Bu tür bir hedefleme, önemli bir konuma sahip olmayan Varoluşlar’a uzanmaz ve BU İlkek Dil’in en azından İlk Hârf’ine erişimin olduğunu göstermiş olman, seni dikkate alınacak bir Kâdeme’de konumlandırıyor.“


Dikleşti.


“Varoluş’un Kılıc’ı olmak için potansiyel bir aday olarak nitelendiriliyorsun. Bu Unvan, hem Güc’e hem de harekete geçme iradesine sahip olan, Varoluş’u bir Yuva değil de bir kaynak olarak gören tehdit kategorisine karşı harekete geçmeyi seçen Varoluşlar’a verilir.“


Bir Ân sessizliği bekledi. “Sahip olmaya değer her şeyde olduğu gibi, bu da bir seçimdir. Senin adına bu seçimi yapmayacağım ve yapabilseydim bu teklifi daha az ciddiye alırdım.“


Etraflarındaki Hareketsiz manzaraya, Gözlemlenebilir Varoluş’un önceki canlılığının yerini almış Gümüş-Altın parıltısına baktı.


“Varoluş her zaman parlak kalacaktır,“ dedi. “Parlaklığı, ancak Yetenek’li Varoluşlar, Güc’e ve Potansiyel’e sahip ve her ikisini de kullanmaya istekli olduğunu kanıtlamış Varoluşlar hiçbir şey yapmamayı seçtiğinde azalacaktır. Bu Düzenlemeleri kuran Varoluşlar, müdahale etmenin bedelinin, müdahale edebilecek olanların istekliliğinden daha fazla olacağı varsayımına güveniyorlar.“


Noah’a baktı.


“Böyle bir fırsatı değerlendirmek ister misin?“


...!





Not: Alexander kurtuldu. Noah sayesinde. Artık Novel ve Mcler demeyeceğim. Önceki bölümde zaten neyin ne olduğunu ve sebepleriyle dedim. Adui’ye de ayrı bir teşekkür ederim. Beni yanıltmadığı bana destek çıktığı için. İyi bir Okuyucuyum gerçekten. Ayrıca BU Yaratık dediğim gibi Kalıntı değil. Mantıklı olun Kalıntı olsaydı Ölçek 3 de başlardı. Nasıl Kalıntı oldu biliyor musunuz? Kendisini durmadan Yıkıp Yok Ettiğ’i ve Yeniden İnşa Ettiğ’i için oldu. Yani BU Yaratık Kalıntı falan değil. Sonradan oldu. Ben her zaman haklıydım ve haklı olmaya da devam ediyorum.